Onderstaand artikel is een vertaling van het blog van Bethany Webster door Marianne met daaronder een aantal tips van mij om het te kunnen gaan ontdekken in het familiesysteem met hulp van Tzolkin zonnezegels. Er wordt energetisch veel overgedragen van generatie op generatie. Wat onopgelost achterblijft zoekt naar nieuwe wegen om alsnog naar het daglicht te komen. Vandaar dat het van groot belang is je voorouders te kennen, vooral waar het soms pijnlijk was. Natuurvolken weten dit en kennen in hun tradities allerlei ceremonies en rituelen die ten aanzien van deze overdracht heling bewerkstelligen voor waar nodig, zodat de nazaten niet onnodig belast worden met oude energieën. Hier past de term ‘Unfinished bussiness’ – maar eerst een verkenning van de moederwond. Lees met aandacht en laat het rustig op je inwerken.

Waarom het voor Vrouwen Noodzakelijk is om de MoederWond te Helen

Wat veel mensen zich niet realiseren, is dat het wezenlijke thema onder de empowerment van vrouwen de moederwond is.
Moeilijkheden en uitdagingen tussen moeders en dochters zijn algemeen en veelvoorkomend, maar er wordt weinig openlijk over gesproken. Het taboe van spreken over de pijn van de moederwond is precies wat het op zijn plaats in de schaduw houdt , als een verborgen, zwerende wond.

Wat is de moederwond precies?
De moederwond is de pijn van vrouw-zijn, doorgegeven via generaties van vrouwen in patriarchale culturen. Het omvat ook de overlevingsmechanismen die worden aangeleerd om met deze pijn om te gaan.

De moederwond omvat de pijn van:

Vergelijking: het gevoel van niet genoeg zijn.
Schaamte: een sluimerend gevoel dat er iets mis is met je.
Ontkrachting: gevoel dat je klein moet blijven om liefde te krijgen.
Aanhoudend gevoel van schuld voor meer willen dan je nu hebt.
De moederwond kan zich uiten in:

Niet je volle zelf zijn omdat je anderen niet wilt afschrikken.
Een hoge tolerantie hebben voor slechte behandeling door anderen.
Emotionele zorg voor anderen.
Competitiedrang met andere vrouwen.
Zelfsabotage.
Overdreven star en dominant zijn.
Condities zoals eetstoornissen, depressie en verslaving.
In onze patriarchale, door mannelijke energie gedomineerde cultuur worden vrouwen geconditioneerd zichzelf als ‘minder’ en ‘niet-waardig’ te beschouwen. Dit gevoel van ‘minder zijn dan’ is geïnternaliseerd en doorgegeven via ontelbare generaties vrouwen.

De culturele atmosfeer van vrouwen-onderdrukking geeft dochters een tegenstrijdige boodschap.
Simpel gezegd, als een dochter de onbewuste overtuigingen van haar moeder (die een vorm zijn van ‘ik ben niet goed genoeg’) internaliseert en dus overneemt, dan heeft ze haar moeders goedkeuring, maar ze verraadt ook zichzelf en haar potentieel.

Echter, als ze haar moeders beperkende overtuigingen niet overneemt, maar in plaats daarvan haar eigen kracht en potentieel bevestigt, beseft ze dat haar moeder dit onbewust kan opvatten als een persoonlijke afwijzing.
De dochter wil het verlies van haar moeders liefde en goedkeuring niet riskeren. Daarom is het internaliseren van deze beperkende, onbewuste overtuigingen een vorm van loyaliteit en emotionele overleving voor de dochter.

Het volledig realiseren van haar potentieel kan voor een vrouw bedreigend voelen, omdat het betekent dat ze een vorm van afwijzing door haar moeder riskeert.

De reden hiervoor is dat de dochter onbewust aanvoelt dat haar volledige empowerment het verdriet of de boosheid van de moeder zal aanwakkeren, dat gaat over het opgeven van delen van haarzelf in haar eigen leven.
Het medeleven met haar moeder, een wens haar te ‘pleasen’ en een angst voor conflict maken dat de dochter zichzelf overtuigt dat het veiliger is te wijken en klein te blijven.

Een algemeen verweer tegen het onder ogen zien van de moederwond is ‘Laat het verleden in het verleden’. We kunnen echter nooit werkelijk ontsnappen aan het verleden, of het begraven. Het leeft in het heden als de obstakels en uitdagingen die we iedere dag tegenkomen. Als we de pijn proberen te vermijden die gekoppeld is aan een van de eerste en meest essentiële relaties in ons leven, dan missen we een cruciale kans om de waarheid te ontdekken van wie we werkelijk zijn en om op authentieke en vreugdevolle manier die waarheid te leven.

Clichés die de moederwond bevestigen:

“Kijk eens naar alles wat je moeder voor je heeft gedaan!” (door andere mensen)
“Mijn moeder heeft zoveel voor mij opgeofferd. Het zou zo egoïstisch zijn om te doen wat zij nooit heeft kunnen doen. Ik wil haar geen slecht gevoel geven.”
“Wat er ook gebeurd, ik ben loyaliteit verschuldigd aan mijn moeder. Als ik haar van streek breng, denkt ze dat ik haar niet waardeer.”
De dochter kan angst ervaren bij het manifesteren van haar potentieel, omdat ze bang is haar moeder achter te laten. Ze is bang dat haar moeder zich bedreigd voelt door haar dromen of ambities. Ze is bang voor ongemakkelijke gevoelens van haar moeder zoals jaloezie of boosheid. Dit alles is meestal erg onbewust en wordt niet herkend of besproken.

We hebben allemaal de pijn die onze moeder bij zich draagt, gevoeld. En we zijn allemaal tot een bepaalde hoogte bang dat we gedeeltelijk verantwoordelijk zijn voor haar pijn. Hierin ligt het schuldgevoel. Dit is begrijpelijk wanneer we beseffen dat het kind, dat cognitief nog niet volledig is ontwikkeld, zichzelf als oorzaak van alles beschouwt. Als we deze onbewuste overtuiging als volwassene geen plek geven, blijven we ermee rondlopen en beperken we onszelf daardoor enorm.

De waarheid is dat geen enkel kind zijn moeder kan redden.
Geen enkel offer dat een dochter maakt, kan ooit een compensatie zijn voor de hoge prijs die haar moeder heeft betaald of het verlies dat ze heeft geleden, door simpelweg een vrouw en een moeder te zijn in deze cultuur. En toch is dit wat veel vrouwen doen voor hun moeder, al vanaf het vroege begin van hun jeugd: zij maken onbewust de keuze hun moeder niet in de steek te laten of te verraden door ‘te succesvol,’ ‘te slim’ of te avontuurlijk’ te worden. Dit is een keuze vanuit liefde en oprechte behoefte aan goedkeuring en emotionele steun van de moeder. Velen van ons verwarren trouw zijn aan onze moeder met trouw zijn aan haar wonden, en zijn daardoor medeplichtig aan onze eigen onderdrukking.

Deze dynamiek is erg onbewust en opereert over een groot bereik. Zelfs de meest gezonde, ondersteunende moeder-dochterrelatie kan deze dynamiek in enige mate tonen door het simpele feit dat ze vrouwen in deze maatschappij zijn. Voor dochters die moeders hebben met serieuze problemen (verslaving, psychische stoornis, etc.) kunnen de gevolgen zeer beschadigend en verraderlijk zijn.

Moeders moeten verantwoordelijkheid nemen en het verdriet over hun verlies verwerken.
Moeder zijn is in onze samenleving onbeschrijfelijk moeilijk. Ik heb veel vrouwen horen zeggen: “Niemand vertelt je ooit hoe zwaar het is” en “Niets bereidt je voor op het moment dat je thuis komt met je baby en je je realiseert wat er van je wordt gevraagd.” Onze cultuur (vooral in de U.S.A.) is erg hard voor moeders, er is weinig steun en velen brengen hun kinderen alleen groot.

De stille boodschap aan moeders in deze maatschappij:

Als moederschap moeilijk is, is het je eigen schuld.
Je moet je schamen als je geen super-vrouw bent.
Er zijn ‘aangeboren moeders’ voor wie het moederschap eenvoudig is. Als je niet één van hen bent, dan is er iets ernstig mis met je.
Je moet alles met gemak aankunnen: goed-gemanierde kinderen hebben, seksueel aantrekkelijk zijn, een succesvolle carrière hebben en een goed huwelijk in stand houden.
Voor moeders die inderdaad veel hebben opgeofferd voor het hebben van kinderen in onze cultuur, kan het echt als een afwijzing voelen als je kind de dromen die jij voor jezelf mogelijk achtte, overtreft. Het kan een plichtsgevoel geven, waardoor een behoefte ontstaat aan bevestiging door je kinderen, iets wat een subtiele maar sterke manipulatie kan zijn. Deze dynamiek kan de oorzaak zijn van de volgende generatie dochters die zichzelf klein houden zodat hun moeders zich bevestigd en goedgekeurd voelen in hun rol als moeder, een rol waarvoor zo velen zich hebben opgeofferd en waarvoor ze zo weinig steun en erkenning hebben gekregen.

Moeder kunnen op subtiele wijze, onbewust een diepe woede projecteren op hun kinderen. Echter, deze woede is niet tegen de kinderen, maar tegen de patriarchale samenleving die van vrouwen verlangt dat ze zichzelf opofferen en zichzelf uitputten om een kind te bemoederen. Voor een kind dat zijn moeder nodig heeft, is zelfopoffering in een poging de pijn van de moeder te verzachten, vaak een onbewuste keuze die heel vroeg in het leven wordt gemaakt en die niet ontdekt wordt als oorzaak van onderliggende problemen tot laat in de volwassenheid.

De jonge dochter herinnert de moeder aan haar ongeleefde potentieel.
De moederwond bestaat omdat er geen veilige plek voor moeders is om hun woede te verwerken over de offers die de samenleving van ze heeft geëist. En omdat dochters nog steeds onbewust bang zijn voor afwijzing als ze besluiten niet dezelfde offers te maken als de vorige generatie.
Er is in deze maatschappij geen veilige plek voor een moeder om haar woede te ventileren. En dus wordt het vaak onbewust naar de kinderen geuit. Een dochter is een verleidelijk doelwit voor de woede van de moeder, omdat de dochter haar persoonlijkheid nog niet heeft opgegeven voor het moederschap. De jonge dochter herinnert de moeder aan haar ongeleefde potentieel. En als de dochter zichzelf voldoende waardevol acht om enkele van de patriarchale mandaten die de moeder moest slikken, af te wijzen, kan ze makkelijk die ondergrondse woede triggeren.

Natuurlijk willen de meeste moeders het beste voor hun dochters. Maar als een moeder niet haar eigen pijn verwerkt en in het reine komt met de offers die ze moest maken, dan kan haar steun aan haar dochter doordrongen zijn met subtiele boodschappen van schaamte, schuld of verplichting. Ze kunnen tevoorschijn komen in de meest onschuldige situaties, meestal in de vorm van kritiek of van een zoeken van waardering. Vaak is het niet de inhoud van de verklaring, maar de lading waarmee het wordt gebracht, dat duidt op verborgen rancune.
Een moeder kan voorkomen dat ze haar woede op haar dochter richt en de moederwond doorgeeft, door volledig te treuren en te rouwen om haar eigen verliezen. En zichzelf te verzekeren dat ze niet op haar dochter afgaat als hoofdbron voor emotionele steun. Moeders moeten rouwen om wat ze moesten opgeven, wat ze wilden maar nooit zullen krijgen, wat hun kinderen hen nooit zullen geven en de onrechtvaardigheid van hun situatie. Hoe onrechtvaardig of oneerlijk het ook is, het is niet de verantwoordelijkheid van de dochter om de verliezen van de moeder te herstellen of zich verplicht te voelen op dezelfde manier zichzelf op te offeren. Het vergt enorm veel kracht en integriteit om dit te doen. En moeders hebben steun nodig in dit proces.

Moeders bevrijden hun dochters wanneer ze bewust hun eigen pijn verwerken zonder het hun dochters probleem te maken. Op deze manier geven moeders hun dochters de vrijheid om hun hun eigen dromen na te jagen zonder schuldgevoel, schaamte of plichtsgevoel.

Wanneer moeders onbewust hun dochters het gevoel geven verantwoordelijk te zijn voor hun verlies en ze laten delen in hun pijn, veroorzaakt dat een disfunctionele verstrikking, die de overtuiging van de dochter dat ze haar eigen dromen niet waard is, versterkt. Het versterkt de dochters overtuiging dat ze op een of andere manier schuld heeft aan haar moeders pijn. Dit verlamt haar op vele manieren.

Dochters die opgroeien in een patriarchale cultuur hebben vaak een gevoel dat ze moeten kiezen tussen krachtig zijn of geliefd zijn.
De meeste dochters kiezen ervoor geliefd te zijn, omdat er een angstwekkend besef is dat zelfrealisatie en empowerment betekenen dat ze de liefde van belangrijke personen in hun leven, vooral de moeder, zullen verliezen. Daarom blijven vrouwen klein en onvervuld, en geven onbewust de moederwond door aan de volgende generatie.

Vrouwen hebben een vaag maar krachtig besef dat eigen empowerment relaties zal beschadigen. En vrouwen wordt boven alles geleerd relaties te koesteren. We houden vast aan onze relaties, terwijl onze ziel hunkert naar de vervulling van ons potentiaal. De waarheid is dat relaties alleen, nooit een waardig substituut kunnen zijn voor het verlangen naar een vol geleefd leven.

De kracht-dynamiek in het centrum van de moeder-dochterrelatie is een onderwerp van taboe en het hoofdissue in het centrum van de moederwond.
Veel hiervan is onzichtbaar door de vele taboes en clichés over moederschap in deze cultuur:

Moeders zijn altijd verzorgend en liefdevol.
Moeders horen niet boos of haatdragend naar hun dochters te zijn.
Moeders en dochters zijn hartsvriendinnen.
Het cliché “alle moeders moeten de hele tijd liefdevol zijn” ontneemt vrouwen hun volle menselijkheid. Omdat vrouwen geen toestemming krijgen om gewoon menselijk te zijn, voelt de samenleving zich gerechtigd om moeders te onthouden van respect, steun en voorzieningen.

De waarheid is dat moeders gewoon mensen zijn en alle moeders hebben niet-liefdevolle momenten. En het is waar dat er moeders zijn die werkelijk de meeste tijd niet-liefdevol zijn, door verslaving, psychische stoornis of andere worsteling. Totdat we bereid zijn deze ongemakkelijke realiteit onder ogen te zien, blijft de moederwond verborgen in de schaduw en zal doorgegeven worden aan volgende generaties.

We hebben allemaal in enige mate het patriarchaat in onszelf. We moesten het inslikken om in deze cultuur te overleven. Wanneer we de confrontatie ermee in onszelf kunnen aangaan, confronteren we er ook anderen mee, inclusief onze moeders. Dit is een van de meest aangrijpende situaties die we onder ogen moeten zien. Tenzij we bereid zijn daarheen te reizen en de moederwond ter sprake te brengen, betalen we een hele hoge prijs voor de illusie van vrede en empowerment.

Wat is de prijs voor het niet helen van de moederwond?
De prijs voor het niet helen van de moederwond is een onbestemd leven leiden met:

Een vaag, aanhoudend gevoel van “er is iets mis met mij.”
Nooit je volle potentieel realiseren uit angst voor mislukking of afwijzing.
Het hebben van zwakke grenzen en een onduidelijk besef van wie je bent.
Jezelf niet waard of capabel vinden om datgene te creëren wat je werkelijk wenst.
Je niet veilig genoeg voelen om ruimte in te nemen en je waarheid te spreken.
Vooral geen onrust willen stoken en je leven daarop in te richten.
Zelfsabotage wanneer je dichtbij een persoonlijke doorbraak bent.
Onbewust wachten op je moeders toestemming of goedkeuring voordat je je eigen leven opeist.
Wat is het verband tussen de moederwond en het goddelijk vrouwelijke?
Tegenwoordig wordt er veel gesproken over de ‘belichaming van het goddelijk vrouwelijke’ en een ‘ontwaakte vrouw’ zijn. Maar de realiteit is dat we geen sterke container kunnen zijn voor de kracht van het goddelijk vrouwelijke als we niet eerst die plekken in onszelf hebben onderzocht waar we ons verstoten voelden van het vrouwelijke.

Laten we eerlijk zijn: onze eerste ontmoeting met de Godin was die met onze moeder. Totdat we genoeg moed hebben om het taboe te doorbreken en de pijn die we hebben opgelopen in de relatie met onze moeder, onder ogen te zien, is het goddelijk vrouwelijke slechts een sprookje, een fantasie van een moeder die ons komt redden, maar die nooit komt. Dit houdt ons in spirituele onvolwassenheid. We moeten de menselijke moeder scheiden van het archetype om echte draagsters van deze energie te worden. We moeten de beschadigde structuren in onszelf ontmantelen voordat we werkelijk aan nieuwe kunnen bouwen die dit kunnen dragen. Totdat we dit doen, blijven we vastzitten in een soort van niemandsland waar empowerment kortlevend is en de enige logische verklaring voor ons lot is: ‘het is onze eigen schuld.’
Als we de volle invloed die de pijn van onze moeder op ons leven heeft, uit de weg gaan, blijven we tot op zekere hoogte altijd kind.

De pijn hoeft niet langer verborgen te blijven in de schaduw, waar het manifesteert als manipulatie, competitie en zelfhaat
Als we in onze volle kracht willen gaan staan, moeten we kijken naar de relatie met onze moeder en moeten we de moed opbrengen om onze eigen overtuigingen, waarden en gedachten te scheiden van die van haar. We moeten het verdriet verwerken dat we voelden bij het aanschouwen van de pijn van onze moeder én onze eigen legitieme pijn als
gevolg hiervan verwerken. Dit is een enorme uitdaging, maar het is het begin van ware vrijheid.
Als we de pijn eenmaal voelen, kan het getransformeerd worden en zal het niet langer obstakels in ons leven creëren.

Wat gebeurt er als vrouwen de moederwond helen?
Als we de moederwond helen, zal de kracht-dynamiek meer en meer oplossen, omdat vrouwen elkaar niet langer vragen klein te blijven om hun eigen pijn te verzachten. De pijn van leven in een patriarchaat is niet langer een taboe. We hoeven niet langer te doen alsof en ons te verschuilen achter valse maskers die onze pijn verbergen achter een facade van ‘ik red me wel.’ De pijn kan worden erkend als legitiem, omarmd, verwerkt en geïntegreerd, en uiteindelijk getransformeerd in wijsheid en kracht.
Wanneer steeds meer vrouwen de pijn van de moederwond helen, kunnen we veilige plekken voor vrouwen creëren om de waarheid van hun pijn te uiten en de noodzakelijke steun te ontvangen. Moeders en dochters kunnen met elkaar communiceren zonder de angst dat de waarheid van hun gevoelens de relatie zal breken. De pijn hoeft niet langer verborgen te blijven in de schaduw, waar het manifesteert als manipulatie, competitie en zelfhaat. We kunnen volledig rouwen om ons verdriet, zodat het kan veranderen in liefde, een liefde die zich openbaart als krachtige steun aan elkaar en diepgaande zelfacceptatie, ons bevrijdend om onbevreesd authentiek, creatief en werkelijk vervuld te zijn.

Wanneer we de moederwond helen, beginnen we te begrijpen hoe diepgaand de invloed is van het welzijn van een moeder op het leven van haar kind, vooral in de vroegste jeugd, wanneer het kind een eenheid vormt met de moeder. Onze moeder vormt de basis van wie we worden: onze overtuigingen beginnen als haar overtuigingen, onze gewoonten beginnen als haar gewoonten. Dit is soms zo onbewust en fundamenteel, dat het nauwelijks zichtbaar is.

De moederwond gaat uiteindelijk niet over je moeder. Het gaat over jezelf en je talenten zonder schaamte omarmen.
We pakken de moederwond aan, omdat het een cruciaal onderdeel is van zelf-actualisatie en JA zeggen tegen de krachtige vrouw in wording die we zijn. De moederwond helen gaat uiteindelijk over het erkennen en het eren van de basis die onze moeder heeft gelegd voor ons leven, zodat we ons vervolgens kunnen richten op het creëren van het unieke leven dat we werkelijk verlangen en weten dat we in staat zijn dit te creëren.

Voordelen van het helen van de moederwond:

Gemakkelijker en bekwamer met je emoties omgaan. Ze kunnen zien als bron van wijsheid en informatie.
Gezonde grenzen kunnen aangeven die je helpen je hoogste en beste zelf waar te maken.
Ontwikkelen van een gezonde ‘innerlijke moeder’ die onvoorwaardelijke liefde, steun en troost biedt aan je jongere delen.
Jezelf als competent zien. Het gevoel dat alles mogelijk is, ontvankelijk voor wonderen en alle goede dingen.
In blijvend contact staan met je innerlijke godin en dit in alles wat je doet brengen.
Diepgaande compassie met jezelf en anderen.
Jezelf niet te serieus nemen. Geen behoefte meer aan goedkeuring van buitenaf om je goed te voelen. Geen behoefte meer om jezelf te bewijzen naar anderen.
Vertrouwen dat het leven je geeft wat je nodig hebt.
Je veilig voelen in je eigen lijf en vrijheid om jezelf te zijn.
En zoveel meer…

Door met dit helingsproces aan de slag te gaan, verwijderen we langzaam de dikke mist van projectie waarin we gevangen zaten en gaan we onszelf steeds helderder zien, waarderen en liefhebben. We dragen niet langer de last van de pijn van onze moeder en houden onszelf niet langer klein als resultaat daarvan.
We kunnen vol vertrouwen in ons eigen leven gaan staan, met de energie en vitaliteit om te creëren wat we willen zonder schaamte of schuldgevoel, maar met passie, kracht, vreugde, zelfvertrouwen en liefde.

De allereerste wond van ieder menselijk hart heeft een vrouwelijke oorsprong, bij de moeder. Via het helingsproces van die wond, transformeert ons hart van een beschadigde staat van afweer en angst naar een volledig nieuw niveau van liefde en kracht, die ons verbindt met het goddelijke hart van het Leven zelf. Van daaruit zijn we verbonden met het archetypische, collectieve hart dat leeft in alle wezens, en zijn we dragers en brengers van ware compassie en liefde die de wereld momenteel nodig heeft. Op die manier is de moederwond in feite een kans en een inwijding in het goddelijk vrouwelijke. Dit is waarom het noodzakelijk is om de moederwond te helen: jouw persoonlijke heling en herverbinding met het hart van het Leven, via het pad van het vrouwelijke, beïnvloedt het geheel en steunt onze collectieve evolutie.

© Bethany Webster 2013-2015

Bethany Webster is amerikaanse schrijfster, transformatiecoach, internationale spreker en wat je zou kunnen omschrijven als ‘vroedvrouw van het hart.’ Haar werk is gericht op het helpen van vrouwen om de moederwond te helen, zodat zij stralend, krachtig en vanuit authenticiteit kunnen leven. Op haar website vind je meer informatie: http://www.womboflight.com in het engels.

 

Tips van mij: 

Wie werkt met Tzolkin kan op zoek gaan in het familiesysteem door van ieder persoon waar je de geboortedatum van weet op te zoeken in Tzolkin. Schrijf op wat je vindt en ook de golf waarin die energie woont. Kun je al een patroon ontdekken van de moeders en vaders voor jou met de hoeders van jouw vier windrichtingen?

Familiepatroon

Heel vaak is jouw probleem niet exclusief en individueel, maar is het een symptoom dat zich binnen een familiesysteem van generatie op generatie herhaalt. In feite Als een patroon zich binnen een familie ontwikkelt, hebben alle volgende generaties de neiging om loyaal te zijn aan dat patroon. Dat is namelijk een instinct waarmee we op de wereld komen.

Op een zeker moment in je leven krijg je de behoefte naar binnen te keren en op onderzoek te gaan in het eigen innerlijk, in je eigen biografie en in je eigen wezen om daar antwoorden te vinden, luisterend naar de innerlijke leiding en zoekend naar gelijkwaardigheid. Neem dus geen genoegen met halve antwoorden en oefen de kunst om antwoorden te kunnen blijven ontvangen, opdat functies die sluimeren in het onbewuste, wachtend op het moment dat ze mee mogen gaan doen hun eigen potentieel kunnen gaan ontvouwen.

Het vrouwelijke van NU in mannen en in vrouwen leeft veelal en al heel lang in een mannelijke buitenwereld en in een vrouwelijke binnenwereld, er is geen of weinig synchronisatie tussen buiten en binnen. Zoals je weet zijn de rollen en functies van mannen en vrouwen in grote mate afhankelijk van de normen van de cultuur, de klasse en de sociale groep waarin we geboren zijn. De sociale gebruiken die de rollen van mannen en van vrouwen bepalen, verschillen, net als het voedsel en de recepten uit andere culturen.

Trap niet in de valkuil van macht, dat is een verleiding van het ego wat immers graag macht-spelletjes speelt en vaak patriarchale wortels heeft waardoor onze voormoeders zichzelf een andere rol gingen toebedelen.

Zodra een oordeel in een mening of aanname gestold wordt, stopt het zelfobservatie-proces; blijf je observeren, kan het hart-ge-weten ontwaken en groeien en ons denken zich ontwikkelen tot een hoger denken.

Hoger niveau van individuele bewustwording

Op het moment dat twee mensen zich in een ontmoeting verenigen, brengen beiden een model mee voor het partnerschap, de rollen, gewoonten en functies van mannen en vrouwen. Deze modellen zijn gebaseerd op de waarden van hun familie van herkomst. Mensen die gekwetst of beschadigd zijn in de relatie met het gezin van herkomst, nemen hun pijn, wantrouwen etc. mee de nieuwe relatie in. Dit is een belangrijke oorzaak van relatieproblemen. Het zijn de hindernissen waardoor je erachter kunt komen dat er geen weg bestaat die naar geluk leidt, maar dat juist het omgaan met die hindernissen je leven zijn. Velen denken of voelen abusievelijk dat liefde alleen voldoende is of dat liefde alles wat er aan een relatie ontbreekt vergoeden kan en zo niet er niets anders op zit dan uit elkaar gaan. De illusie dat de liefde alleen voldoende zou zijn, belet ons de beperkingen waar te nemen van wat wij wel en niet kunnen doen. Zelfs wanneer je je beter voelt dan anderen door te vergelijken zal de kracht die je hiervan krijgt een tijdelijke ego-boost zijn die vermomd is als innerlijke kracht, van de angstroeper of angsthaas als geestdodende kracht.

De hindernissen en gebeurtenissen in ons leven zijn niet toevallig; het zijn veelal bijzondere levenslessen die ons toevallen. Vaak toont zich dan ook de manier waarop jij omgaat met uiterlijke en innerlijke autoriteit, macht en status. Volg je vanuit een dwangimpuls je eigen wil, verschuil je je achter autoriteiten of schiet je in je angst…?
Het konijntje in haar overlevingsmechanisme is als een vreesachtig dier, dat bevriest als er gevaar dreigt. Hij wacht te lang af voor zij reageert of rent weg. Dieren symboliseren de dierlijke kant van onze persoonlijkheid. Haas-Konijn is ook een lievelingsdier van vele godinnen, symbool voor Vruchtbaarheid en nieuw leven – het wellicht bekendste voorbeeld daarvan vinden we in Lewis Carrols sprookje ‘Alice in Wonderland’, waarin Alice een wit konijn een hol in volgt en daardoor in een wonderbaarlijke wereld vol avonturen terechtkomt.

Als je wilt dat gelijkwaardigheid gedijt, dan gaat het erom dat je de orde leert kennen die de Liefde in jouw specifieke situatie bepaalt en ondersteunt, en die in welwillendheid volgt. Wanneer alle leden van een systeem de rangorde volgen, stroomt de liefde ongestoord. Wanneer families de orde van de Liefde niet volgen, zullen de kinderen sneller de eigen ziel negeren en vaak ook niet volledig het lichaam kunnen bewonen. Daardoor zijn ze later niet goed in staat om te herkennen wat voor hen waar en goed is en ontstaan gevoelens van richtingloosheid, zinloosheid en/of doelloosheid. Het gaat hier vaak om oude patronen die je letterlijk van huis uit hebt meegekregen. Je bent vaak zo gewend aan je patronen dat het idee dat daar iets aan te veranderen valt niet eens in je opkomt. Het besluit niet langer naar anderen (ouders, wereldleiders, politiek etc.) als bron van (jouw) disharmonie te wijzen is de eerste stap. Wie de juiste plek inneemt vindt rust en harmonie in zichzelf. En van daaruit verandert jouw contact met het geheel.

Maar er zijn ook tegenkrachten. Je voelt bijvoorbeeld medelijden, maar je denkt: zoek het zelf maar uit. Of je doet iets, dat je niet hebt bedacht en waar je niet tevreden mee bent. Het is er uit of ingeslikt voor je het doorhebt. Meer en meer is waar te nemen dat de band in de mens tussen denken, voelen en willen losser wordt. Van denken, voelen en willen een harmonisch geheel te maken is lang niet zo gemakkelijk als de meesten denken. Ze afzonderlijk bij jezelf leren herkennen en leren onderscheiden is zeer behulpzaam bij het ontwikkelen van de eigen innerlijk gevoelde autoriteit én tegelijk betrokken wereldburger blijven.

Niet meer op aarde willen leven of naar terug willen keren betekent in alle eenvoud dat je nog geleid wordt door het egoïsme dat uit ons lagere ik of ego voortkomt. Je zegt daarmee dus feitelijk dat je nog niet de bewustwording-stap hebt gezet van het ego naar het hogere Ik. Ze is onuitwisbaar in de eigen biografie ingeprent, het hoger Ik, het IK BEN.

Als je op zoek gaat naar je eigen patronen in relatie tot de familie dynamiek is het van groot belang te kijken naar de feiten, de wetmatigheden in de ontwikkelingsfasen die ieder mens in het leven aangereikt krijgt en inzicht biedt in de opdracht die jou als mens is toevertrouwd. Dit voorkomt veel projectie, scheefgroei en vooral ook dat je aan de haal gaat met dynamieken die in jouzelf wonen en niet zozeer het familiepatroon tekent. Verandering begint immers altijd allereerst met jezelf, wie zichzelf kent kan stappen zetten naar een groter verhaal en zich gaan inzetten de ‘tranen van onze voorouders’ te gaan beluisteren.

Slachtoffers en daders blijven altijd deel uitmaken van de geschiedenis van een collectief, hun stemmen blijven fluisteren, net buiten het bereik van ons gewone gehoor.

Juist de soms vele breuken in ons leven en de moeilijke periodes maakten een nieuwe ontwikkeling mogelijk. Vrijwel niemand beschouwt dit als synchroniciteit. Maar het is het wel ook al noemen we het pech of toeval en verwijderen we die ander uit ons leven. De dag (en) of periode waarop je kennis maakte of in contact werd gebracht met die ‘inner-job’ is meestal ook het moment waarop je gevoeliger kunt worden voor andere dimensies en werkelijkheden. Of zoals Leonard Cohen zong: “There is a crack in everything, that’s how the light gets in”

© Joke – fluisteralsjeblieft

 

3 gedachten over “het helen van de moederwond

  1. Knap, inspirerend, overpeinzend,….je teksten zijn “voeding”. Hoe komt het toch dat, mijn inziens,
    o.a. deze teksten niet aan bod komen in het onderwijs. Er is dringend behoefte aan een vak(ken) waar deze materie leerstof wordt.
    Het laatste deel van deze tekst, vanaf – HOGER NIVEAU VAN INDIVIDUELE BEWUSTWORDING – vind ik te summier en wat onduidelijk.
    Wat een prachtige afbeeldingen altijd.
    Van harte, Chris

    1. dank Christiaan – het omarmen van mannelijke energie blijkt voor vele lastig, er heerst ook een taboe op. Voor mij is mannelijke energie het vermogen om (innerlijk) te onderscheiden en te bepalen wat goed voor me is en dit daadwerkelijk handen en voeten te geven in de aardse realiteit van hier en nu.

      In spirituele kringen, zo ervaar ik zelf, wordt een wij-gevoel gesuggereerd die niet realistisch is – de vraag is waar begin je, bij jezelf, bij de opvoeding, in het onderwijs of in de economie, bij biologische landbouw of in de geneeskunde aan het bouwen van een volwassen gezicht of aardse, gewortelde spiritualiteit?

      Laten we elkaar blijven bevragen….

  2. Lieve Joke, even via deze weg een bericht voor jou. Ik hoop dat je echt even helemaal rust neemt en wens je van harte beterschap toe! Liefs van Marijkr

Laat een reactie achter op christiaan Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s