Reflectie betekent: terugspiegeling, overdenking en bezinning. Reflecteren geeft een activiteit aan, je wilt je dingen bewustworden. Reflecteren is een manier van leren die start bij het inzicht van je grootste kracht; ben je een denker, een voeler of vooral een wilskrachtig mens en wat overheerst. Je mannelijke of je vrouwelijke kant…? 

Oprecht zijn tegenover jezelf betekent alles wat er in je is aan het licht brengen en je niet anders voordoen dan je bent, zelfs in je eigen ogen. Zelfbewustzijn betekent dat je je bewust kun worden van jezelf, van je situatie en van je Zelf. Het feit dat we als mens kunnen reflecteren houdt in dat we onszelf vragen kunnen stellen en er ook wat mee kunnen doen. Dit komt omdat we afstand kunnen nemen tot de omgeving en tot onszelf. Daardoor kunnen we veranderen, onszelf ontwikkelen en bijdragen aan de ontwikkeling van de omgeving en van de wereld.

Het heeft alles te maken met eenheid in verscheidenheid en het gaan van de weg naar zelfkennis en proberen met je denkvermogen begrippen en voorstellingen te vormen over je verleden en zo het heden vormt en je een voorstelling gaat maken waar je met je leven naar toe wilt; hoe je dat zou inrichten.

Het reflectieproces is een kwestie van veel herhalen waarbij antwoorden als een plotselinge inval, een flits die in je oplicht tijdens een wandeling of in je dromen je weer iets duidelijk maken. De herhalende innerlijke activiteit van bezinning bestaat wezenlijk uit het voorleggen van je vragen en overwegingen en weer loslaten aan het hogere Zelf dat in je innerlijk woont. Antwoorden uit de diepere lagen van de ziel herken je altijd meteen, je voelt én weet ogenblikkelijk dat dat de essentie is waar het om gaat: Dát is het! Er ontstaat dieper inzicht, we gaan innerlijke samenhang zien en ontdekken de achterliggende waarheid. Anders gezegd: we krijgen dieper contact met bewust of onbewust, waarden en principes die voor onszelf fundamenteel zijn.

Feitelijk leg je de vragen en overwegingen die je hebt vóór aan het hogere Zelf dat in je innerlijk woont. Het hogere Zelf bezit een bewustzijn dat oneindig veel groter en omvattender is dan het denken van je gewone ik. Door innerlijk actief te zijn, te reflecteren, maak je verbinding met dit hogere wezen. Het hogere wezen in jou krijgt dan de gelegenheid het juiste antwoord of het diepere inzicht in te geven. Reflecteren betekent dat je jezelf een spiegel voorhoudt en omdat het zo lastig is om jezelf te zien kun je ook de natuur als je spiegel ontdekken. Met haar prachtige symbolen is de natuur een spiegel voor krachtige inzichten die je niet snel zult vergeten.

 

Spiegelen

Het spreekt vanzelf dat een dergelijk proces tijd neemt. Soms mag je jarenlang met vragen leven om plots het antwoord in te kunnen gaan. Daarom is van belang dat je aan schaduwwerk gaat doen en gaat spiegelen. Een goede luisteraar/ster doet eigenlijk niets anders dan uitspreken en aan ons teruggeven wat hij of zij ons eigenlijk heeft horen zeggen. Dat teruggeven wordt ‘spiegelen’ genoemd. De mooiste vorm om je blinde vlekken op te sporen vindt vanzelf plaats in het gesprek, in een open en eerlijk contact. Zelfkennis is ook hier de sleutel.

Om te groeien als mens kan het helpen om inzicht te krijgen op je eigen blinde vlekken. Een blinde vlek is iets wat anderen weten over jou, maar wat onbekend is voor jezelf. Het aandurven je te laten spiegelen op je gevoelige snaren is een werkelijk geschenk, meer dan het sparen van elkaars gevoelens of de ijdele hoop dat geen andere mensen nodig hebt. Alle informatie die ons onwelgevallig is, wordt verdraaid of weg gecensureerd ontnemen ons de kans tot meer zelfkennis te kunnen komen en is daarmee een werkelijk gemiste kans om onze talenten en kwaliteiten ten volle te kunnen ontwikkelen.

Iedereen projecteert van alles op de ander. Van elk deel in jezelf wat bewust is gemaakt hoef je geen last meer te hebben en hoeft niet meer geprojecteerd te worden op een ander. Dus voordat je ergens ruzie om maakt of geïrriteerd en geërgerd over bent is het beter om eerst jezelf te onderzoeken. Waarin raakt die persoon mij zo, wat zegt dat over mij…..zo leren wij de projecties terug te nemen. Projectie betekent zoiets als hetgeen je waarneemt buiten je zelf is een projectie vanuit je zelf, een mechanisme bekend geworden door Carl Jung en als je Tzolkin begrijpt kun je door zelfreflectie veel projecties leren terugnemen.

Je schaduwkant is dat deel van je wat je niet wilt zien, maar wel bent. Vaak zijn we er van overtuigd dat we onszelf door en door kennen. Maar dat blijkt meestal niet het geval. Want met wat wij onszelf noemen bedoelen we over het algemeen het beeld wat we van onszelf hebben en dat is heel wat anders. Ons zelfbeeld is ontstaan door onze schaduwkant ( een proces van ontkenning). Vanaf het begin van ons leven hebben bepaalde delen van onszelf er niet mogen zijn.

Je Schaduwkant (zoals je nu bent) is het resultaat van een proces van buitensluiting. Dit deel bestaat vaak uit kwetsbare en machteloze gevoelens zoals: onzekerheid, angst, depressiviteit, leegte en verdriet, maar ook boosheid en haat. Hierdoor heb je je eigen grond verlaten, je toont niet je ware gezicht, je probeert iemand anders te zijn. Veel mensen onderdrukken de ene kant  van de medaille ten gunste van de andere kant. Er bestaat, geen ‘ja’zonder ‘nee’, geen beweging zonder stilstaand, geen binnen zonder buiten.

Hoe kunnen we stoppen met projecteren?

Een van de makkelijkste manieren om je schaduwkant te ontdekken is om eens kritisch naar andere mensen in je omgeving te kijken. Alles wat je namelijk irriteert aan anderen kan je helpen jezelf beter te begrijpen. Alles wat je zegt over een ander, zegt nooit iets over de ander, maar alleen iets over jezelf. Projectie houdt in dat gevoelens die je in jezelf niet onder ogen wilt zien toeschrijft of ervaart bij de ander. Je legt iets wat vanbinnen (onbewust) in je leeft bij de ander, buiten jezelf neer. Het kan dan gaan om positieve als negatieve gevoelens, om sympathie en om antipathie.

Realiseer je dat het projecteren op anderen een verdedigingsmechanisme is. Een reddingsvest dat ons drijvend houdt, zodat we niet iets moeten toegeven.  Door de focus naar buiten, naar de ander te richten hoef je niet naar binnen te kijken. Dat wat je niet onder ogen wilt zien, wat je ontkent, noem je je schaduw. Het archetype van de schaduw bevat in feite je tekortkomingen, je onderdrukte gevoelens, je miskende behoeften, je beschamende onhebbelijkheden etc. etc…..  Het projecteren op een ander is zo’n manier waardoor datgene wat in je schaduwgebied zit naar buiten komt. Het is goed je te realiseren dat wat er in je binnenwereld niet mag zijn, toch naar buiten komt. Vaak op een vervelende, negatieve manier voor jezelf en voor de ander die altijd samen gaat met ergernissen en irritaties. Als je vanbinnen op zoek gaat naar datgene wat er eigenlijk van jou niet mag zijn, krijg je minder gedoe in de relatie met de ander. Dat is gemakkelijker op het spoor te komen bij het spiegelen (zoals hierboven beschreven) in contacten met mensen die wat vager voor je zijn of wat verder bij je weg staan.

En weet als jij het bent die projectie van iemand anders ervaart, maak dan duidelijk hoe je je voelt. Spreek uit dat je moe wordt van de zuigkracht die van de ander uitgaat!

Gevoelens zijn onze spiegel

Met projectie, het projecteren op anderen,  bedoelen we het (onbewuste, onbedoelde) proces van eigen trekken, eigenschappen, emoties, overtuigingen, waarden, tekortkomingen, toeschrijven aan anderen. Eenvoudiger gezegd, betekent het dat je onbewust je eigen gevoel in een ander plaatst, op de ander ‘projecteert’ hoe die zich volgens jou voelt, wat die volgens jou vindt. Vervolgens zul je overeenkomstig reageren. Die ander herkent dat meestal helemaal niet. De begrippen projectie, overdracht en tegenoverdracht komen uit de psychoanalytische benadering en worden ‘overdrachtsverschijnselen’ genoemd. Er is verschil tussen overdracht en projectie: bij projectie gaat het over je eigen gevoelspatronen en overtuigingen projecteren op een ander. Voor overdracht geldt niet de vraag òf je patronen uit vroegere relaties herhaalt, maar wàt je herhaalt. We herhalen allemaal patronen die we geleerd hebben uit de eerste relaties die we meemaakten: de relatie tussen onszelf en onze ouders, de relatie tussen onze ouders, de relaties met onze broers en zussen die maar al te vaak karmische trekken bezitten.

Leren de projectie terug te nemen helpt ons bevrijden van die projectie. Hierin ligt een ironische wetmatigheid, waaraan niemand zich kan onttrekken: de mens houdt zich het meest bezig met dat wat hij niet wil. Daarbij komt hij op den duur zo dicht bij het afgewezen principe, dat hij het ten slotte gaat beleven. Het is goed om deze zinnen niet meer te vergeten. De schaduw, als archetype, is de som van alles waarvan wij tot in het diepst van ons hart overtuigd zijn, dat het uit de wereld moet worden geholpen, opdat deze goed en heel kan worden, een puberstandpunt wat volwassen wil worden. 

De schaduw maakt ziek – de confrontatie met de schaduw heel.

Dat is de sleutel tot het begrip van ziekte en genezing. Een symptoom is altijd een in de materie gezonken schaduwgedeelte. In het symptoom manifesteert zich datgene wat de mens ontbreekt. In het symptoom beleeft de mens datgene, wat hij in het bewustzijn niet beleven wilde. Het symptoom maakt de mens via de omweg van het lichaam weer heel. Het is het complementaire principe dat voorkomt, dat de totaliteit, het heel-zijn, tenslotte niet verloren gaat.

Wanneer een mens weigert een principe in zijn bewustzijn te beleven, dan zinkt dit principe in het lichaam en verschijnt daar als symptoom. Dit dwingt de mens het afgewezen principe toch te beleven en te realiseren. Op deze wijze maakt het symptoom de mens heel – het is het lichamelijke surrogaat voor datgene wat de ziel mankeert. Ons lichaam is de spiegel van onze ziel – het laat ons ook dat zien, wat de ziel zonder confrontatie niet kan herkennen. Maar wat voor nut heeft de beste spiegel, wanneer wij het gewaarnemen niet op onszelf betrekken? Maar voor degene die zich inzet om eerlijker tegenover zichzelf te worden, kan ziekte een geweldig hulpmiddel worden op zijn weg. Want ziekte maakt eerlijk! In het ziektesymptoom beleven wij duidelijk en eerlijk, wat wij in onze psyche willen verdringen en verbergen.

Dan wordt duidelijk dat er in werkelijkheid geen wereld om ons heen bestaat die voor ons bepaald, vormt, beïnvloed of ziek maakt. De wereld om ons heen is als een spiegel, waarin wij altijd slechts onszelf zien – en onze blinde vlek niet waarnemen. Net zoals wij bij het bekijken van ons fysieke lichaam slechts een klein deel zien, maar veel (kleur van de ogen, gezicht, rug, enz.) slechts kunnen zien met behulp van de reflectie van een spiegel, zijn wij voor een deel van onze psyche blind en kunnen wij dit voor ons onzichtbare gedeelte (schaduw) slechts via de projectie en reflectie van de zogenaamde wereld om ons heen of de buitenwereld leren kennen.

Kennis heeft de polariteit nodig, mensen hebben andere mensen nodig om zichzelf te kunnen beleven. Dan kan zuivere hartenkracht vrij komen en dit maakt het mogelijk dat de goddelijke kern in ons aan het licht kan komen.

© Joke – fluisteralsjeblieft

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s