Als de unieke aanleg van het individu puur natuur is maakt dit ons tot ontvouwer van die uniciteitsbeleving. De walk of wisdom.
Waarop berust de beleving uniek te zijn? 

In het nieuwe bewustzijn wat zich aan het ontwikkelen is staat het vermogen om je in te leven centraal. Inlevingsvermogen is belangrijk bij de ontwikkeling van sociaal gedrag. Socialer worden. Dit is het hart van de reis van de held, de zoektocht om te ontmoeten en tot vrede te komen met alles wat je bent – want het omvat alles wat de wereld ook is. Joseph Campbell wijst er voortdurend op dat de reis niet verplicht is. De oproep tot avontuur kan altijd worden geweigerd. Onbewust zal het proces van individuatie altijd verlopen zoals het van oudsher heeft gedaan. Het ontvouwd zich moeiteloos met de jaren, immers een eikel wordt een eik, het kalf een koe en het kind een volwassene. Het ego is dan een soort poortwachter die beslist. Het ego heeft dus een belangrijke rol in het beleefbaar maken van het leven, maar het maakt het leven paradoxaal genoeg ook ondraaglijk. De ware reis die de Held onderneemt bij het wél op reis gaan is het overstijgen van het ego, zoals een slang zijn huid afwerpt. Als je dit proces van soms vallen en altijd weer opstaan doorloopt met meer en meer zelfinzicht, dan vergroot je de kans dat je op plekken terechtkomt waar je het meest tot je recht komt. Goed inzicht in je eigen persoonlijkheid is daarbij cruciaal; immers het einde van smart betekent het begin van compassie.

Kies voor persoonlijk leiderschap in plaats van jezelf toe te staan slachtoffer te worden van jouw omgeving of van anderen. Het verschil met passief slachtofferschap zit hem in het persoonlijk leiderschap en de erkenning dat de situatie niet zo zwart-wit is. Veel mensen zijn gewend aan de gedachte dat ze zichzelf goed kennen. Psychologisch onderzoek laat echter zien dat de wijsheid die nodig is voor een diepgeworteld zelfinzicht niet erg dik gezaaid is. Wie nu denkt zelf de uitzondering te zijn op deze regel nodig ik uit risico’s te gaan nemen, vraagtekens te durven zetten bij situaties waarin je je machteloos voelt. Bepaalde onbewuste overtuigingen die je een machteloos gevoel kunnen geven in het licht zetten is de eerste stap naar verandering.

Je maakt hoe dan ook deel uit van een collectief transformatie proces en door het stellen van de vraag: Wat mag ik hier doen en hoe kan ik dat dan doen in respect en in verbondenheid met de ander?    

 

 

Je hoort het zo vaak om je heen: je moet het loslaten, je moet het laten gaan. Velen halen daar toestemming of goedkeuring vandaan om iets of iemand te laten vallen. Dat is jammer. Wat ik zelf mooier en duidelijker vindt is Pelgrimeren. Meerdere tradities gebruiken in plaats van het begrip ‘loslaten’ het woord ‘pelgrimeren’. Voor jezelf en in jezelf een huis bouwen is immers de basis op al je reizen als wereldburger. Door te gaan, leer je waarheen en door te zwijgen tref je het ogenblik; het mysterie. Stil worden en naar binnen keren (contemplatie) steunen ons bij het weer houvast vinden en gaandeweg kun je weer bij jezelf komen. Je kunt pas ‘wij’ zeggen als je ‘ik’ kunt zeggen, want alleen vanuit jouw Ik kun je je eigen unieke plaats innemen in het grote geheel. Het is als een pendelslag die, door van het ene uiterste naar het andere uiterste te slingeren, uiteindelijk het midden vindt.

In onze tijd maken wij mee dat een oude groepsfase ten einde loopt. Tegelijkertijd kondigt zich een nieuwe sociale fase aan. Overal om ons heen, maar ook in ons zelf en in onze relaties met andere mensen, kunnen we de worsteling en de problemen ervaren die de overgang van de oude groep naar de eigen ik-ontwikkeling veroorzaakt. In een reeks van levens op aarde hebben we ons stap voor stap de lagere liefde eigen gemaakt: die van het ego. Het ‘instrument’ is klaar. Nu gaat het om de nieuwe verbinding met de wereld van de geest. Met andere woorden: nu staan we, jij en ik, voor de opgave van binnenuit, persoonlijk en op eigen benen contact te maken met een ander mens. Verbinding van hart tot hart en dit heel bewust opbouwen en onderhouden. In de nieuwe sociale situatie zal het zo zijn dat pas op het moment dat de ander zich gezien, gehoord en begrepen voelt, de nieuwe verbinding ontstaat……

Depressie is in die opvatting een vorm van bedekte cultuurkritiek, en vraagt om de verstoorde verhouding met anderen te onderzoeken en te herstellen. Rondom het 28e levensjaar ontvangen we allemaal impulsen onze begaafdheid van binnenuit opnieuw vorm te mogen gaan geven, ze te transformeren in dienst van de grote fase van het ‘mens-zijn’. Elk leerproces berust op deze omvorming en oefening baart kunst. En hoe meer we ons overgeven aan wat uit het onbewuste boven komt drijven hoe gemakkelijker we bij het ouder worden op een rijpere manier kunnen kijken naar de toekomst. Wat ik daarbij zelf ervaren heb is dat wanneer er iets nieuws uit het onbewuste naar boven wil komen dit vrijwel altijd eerst in de schaduwkant naar boven komt. De schaduwkant kun je op meerdere manieren benaderen maar altijd vraagt het alsnog om verwerking, om transformatie, om vergeving.

Vergeven heeft twee aspecten: de ander vergeven en jezelf vergeven. Om te kunnen vergeven moet je bereid zijn alle pijn en woede te doorleven en los te laten. Anders wordt vergeven verdringen die maar al te vaak neigt naar wraak nemen…

Wanneer je nog steeds bezig bent excuses te bedenken, vraag je niet echt vergeving. Vergeving vragen betekent dat je, je actief verplaatst in de gevoelens van de ander en dat je probeert te doorvoelen hoezeer de ander zich echt gekwetst heeft gevoeld. Ons ego vergeeft niks. Ons ego vergeet ook niks. Het ego kan niet vergeven.

Persoonlijk leiderschap omvat dan ook dat we op de één of andere manier de weg mogen vinden naar een hoger-ik, de geest in jou, de Christus, hoe je het ook maar noemen wil want dat is de enige kracht waarmee je vergeven kan. De esoterische traditie verteld dat er zeven stappen zijn waarmee je aan jezelf kunt werken om op die manier naar vergeving toe te groeien. Want vergeving is inderdaad niet een knop omdraaien, vergeving is een weg van groei en ontwikkeling en start met het antwoord vinden op de vraag: wil je jezelf en anderen vergeven en ben je bereid doorheen al die woede die je lijf herbergt te gaan. Durf je het verdriet, vaak vermengd met tranen van je voorouders, alsnog door jouw tranen te verzachten met compassie voor je echt kunt gaan vergeven. Focus dan vooral op datgeen of degene waar nooit over gesproken werd. Stuur je aandacht met liefde door je zoektocht, en je zult merken dat er tranen komen, dingen op zijn plek vallen, en je je hart om je eigen vergeving voelt smeken.

– bij innerlijk pelgrimeren lopen je reis en je leven door elkaar: het een voedt het ander –

Het is een mooie oefening om in deze weken (en wat je lang doet wordt een nieuwe gewoonte) extra te letten op hoe jij reageert op mensen die je tegenkomt. Wat is de toon van de ontmoeting en kun het al: eerst het mooie, het goede, het ontroerende in de ander zien en benoemen? Ben je al zover dat je de schoonheid in de ander, datgene wat die ander zo uniek maakt, kunt benoemen?
Besef dat genialiteit, trots en vergelding oftewel het hoog van de toren blazen nog stammen uit het oude ego denken of de oude groepsfase. Met elkaar samenwerken zal er in de eerste plaats om vragen dat je de ander van mens tot mens leert kennen en begrijpen. Je collega zie je dan niet alleen als iemand waarmee je samenwerkt, maar in de eerste plaats als mens in zijn eigenheid waartoe jij je als mens verhoudt. Dat bewustzijn zal de nieuwe geestelijke kracht opleveren die mensen met elkaar verbindt en groepen en samenlevingen van binnenuit – op een nieuwe wijze – verenigt en draagt.

Eenmaal onderweg ontdek je pas echt wat innerlijk pelgrimeren betekent. Onze eigen ‘bevrijding’ mogen we zelf regelen; ontkennen helpt niet, een nieuwe relatie lost ook niets op. Nog harder werken ook niet en vaker op vakantie al helemaal niet. Het enige wat helpt is de realiteit van je gevoelens onder ogen zien en met jezelf aan de slag gaan. Net als in het labyrint is er voor de innerlijke pelgrim maar één weg te gaan en op die individuele weg is het vinden, bouwen en vormen van jouw eigen uniciteit een levenslange project naar het grootste kunstwerk wat je ooit kunt bezitten: je Zelf. Een besef van uniciteit is een wezenskenmerk van je ik-besef en meer met authenticiteit of oorspronkelijkheid te maken heeft. Meer en meer komen bij je eigen en unieke klank is altijd ontroerend. Wij verandert in ‘jij en ik’ of ‘jij bent een andere ik’, wij liggen in elkaar verscholen.

Om sociaal te worden moet je eerst jezelf kennen anders kun je je niet inleven in een ander.

 

© Joke – fluisteralsjeblieft
Met een biografische blik leer je kijken en nieuwe aspecten van je leven en jezelf ontdekken met hulp van de hoeders van de vier windrichtingen. Op de pagina kingetal berekenen kun je elke gebeurtenis en elk jaar opzoeken en daar duiding bij ontvangen. Dit artikel resoneert met de 13 tonen bij de kin-getallen 183 tot en met 195 met drie gapdagen.

Art Marte Röling – levensboom
projecten: Het Wilde Oog in Zeeland op de boulevard in Vlissingen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s