De zoektocht naar deze deur is voor mij een levenslange queeste geweest. Waarom jagen we op elkaar en vervolgen we elkaar? Waarom is onze wereld zo vol van de schandelijke onmenselijkheid van de mens jegens de mens, mannen zowel als vrouwen? Hoe kunnen menselijke wezens zo hardvochtig zijn tegen hun eigen soort? Wat is het dat ons altijd doet neigen tot wreedheid in plaats van vriendelijkheid, naar oorlog in plaats van vrede, naar destructie in plaats van opbouw. Woorden uit het boek De Kelk en het Zwaard.

Riane Eisler wandelt in het boek: De Kelk en het Zwaard van het paleolithicum naar het neolithicum en buigt zich over de resultaten van diverse opgravingen in o.a çatal Hüyük. “Een thema dat opvallend afwezig is in de neolithische kunst is een voorstellingswereld die gewapende macht, wreedheid en macht gebaseerd op geweld idealiseert”, stelt ze vast. “Wat we wél overal vinden, is een ruime collectie natuursymbolen. Aangezien deze werden geassocieerd met de verering van de Godin, getuigen ze van ontzag en verwondering voor de schoonheid en het mysterie van het leven.” In het Neolithicum heersten opvattingen waarin verbinden in plaats van rangschikken het belangrijkste lijkt te zijn geweest. Geen hiërarchie, geen dominantie, maar samenwerking en partnerschap.

Daarna gaat het bergafwaarts. Meerdere invasies verdreven de vreedzame culturen die plaats moesten ruimen voor een patriarchale, hiërarchische maatschappij. De verering van het Leven (de Moedergodin) moest plaats ruimen voor de angst (verering) voor de dood. (=collectieve oorlog of agressie, verslavingsproblemen, milieuproblemen, rechtszaken, recalcitrante pubers, huiselijk geweld of incest etc.)
Eisler signaleert in onze tijd (ze schreef dit boek al in 1987) opnieuw een kruispunt van de systemen van overheersing en gelijkwaardigheid. Vraag is of we zullen komen tot de stilstand van de evolutie (een dominatortoekomst) of een doorbraak ervan (een partnerschapstoekomst).
Rianne verbindt het dominator model met het patriarchale tijdperk wat het daaraan voorafgaande vreedzamere tijdperk opvolgde. In het dominator-model wordt het rangschikken van de ene helft van de mensheid boven de andere gesteld. Geen dominantie-structuren.
Matriarchale culturen zijn ouder dan de vier- of drieduizend jaar oude patriarchale culturen. Er heerst veel verwarring rond de inhoud van het begrip ‘matriarchaat’. Het Griekse ‘archein’ betekent in tweede instantie ‘heersen’. De eerste, oudste en grondbetekenis is echter ‘begin’. Vergelijk ons woord archetype. In die zin betekent matriarchaat dan: de moeder staat aan het begin.

Meest wezenlijk is dat ze geen onderdrukkende structuren hebben. Heide Göttner-Abendroth en vele andere onderzoekers van hedendaagse matriarchaten zijn tot de conclusie gekomen dat er in deze samenlevingen balans is tussen mens, dier, plant en mineraal. Balans is tussen geslachten, generaties en maatschappelijke groepen. Men leeft in balans met zichzelf, de ander, de natuur en de kosmos. Voorouderverering, natuurverering, totemisme en sjamanisme vormen hier aspecten van…..

Om de negatief belaste term matriarchaal te vermijden, heeft men allerlei nieuwe termen bedacht, zoals b.v. androgyne mens, maar eigenlijk gaat het om partnerschapsculturen. Het model waarin maatschappelijke verhoudingen voornamelijk zijn gebaseerd op het principe van verbinden in plaats van rangschikken. Eisler stelt dat in dit model verschillen niet gelijkgesteld worden aan inferioriteit of superioriteit. Er is geen scheiding tussen het profane en het sacrale. Hier is geen scheiding tussen de zichtbare en de onzichtbare wereld: want alles is een en wordt als zodanig ervaren. Ieder huis is heilig en bij de haard ontmoeten de levenden de overleden voorouders. Er is een cyclische tijdsbeleving van leven, dood en wedergeboorte. Natuurlijke verschillen tussen geslachten en generaties worden gerespecteerd en geëerd. Alle mensen hebben een eigen waardigheid en door allemaal goed te zijn in ieders ‘eigen ding’ vullen zij elkaar aan en functioneren ze in harmonie met elkaar en hun omgeving. Er is veelkleurigheid en veelzijdigheid die altijd met de grootste zorg in balans wordt gehouden; dit gebeurt vanuit inzicht in het algemeen belang en in wederzijds respect. Aan de matriarchale samenleving ligt een concept van moederlijke waarden ten grondslag.

Oorlog is dus niet van alle tijden; juist nu wil ik dit graag met je delen.

Oorlog is niet van alle tijden; archeologische vondsten lijken zelfs het bewijs te leveren dat het begin van de slavernij (de ene mens bezit de andere) nauw verbonden te zijn geweest met gewapende invasies die het patriarchale tijdperk inluidde waarin door de geweldspiraal aan mens en natuur in menig zielverleden of doorheen familiegeheimen nooit de kans hebben gekregen op hun plek te kunnen vallen. Maarten Oversier heeft hier al veel over geschreven. Zoek maar op internet naar zijn artikelen. We lijken te denken dat familiegeheimen hun kracht verliezen als je er geen aandacht aan besteedt. We praten er maar niet over, luidde het devies in voorgaande generaties. Maar zo werkt het niet, dat kun je dagelijks waarnemen. Onder boosheid ligt altijd teleurstelling, frustratie of pijn. Woede is een heel primitieve reactie; je bent nog steeds dat dier dat wil aanvallen. Maar wees zo verstandig om te proberen die impuls toch te beheersen, want de effecten van boosheid zijn altijd negatief. Ze verhinderen het samenwerken; zolang we blijven denken in termen van winnen en verliezen, als je er op uit bent discussies of ruzies te winnen (door te zwijgen bijvoorbeeld) dan verlies je op den duur toch – omdat je de ander verliest.

Mensen zien de cultuur als gewelddadig: ze hebben grote angst voor geweld, maar het geweld zit ook in de mens, in haar binnenwereld. In ‘De kelk en het Zwaard’ zoekt de Oostenrijks/ Noord-Amerikaanse historica Riane Eisler naar een verklaring én draagt ze een oplossing aan om tot een transformatie te komen die leidt naar een systeem van sociale rechtvaardigheid en evenwicht. Dan gaan we bouwen aan duurzame en liefdevolle relaties, waar liefdevol opgroeiende kinderen uit voortkomen. Het is nu de tijd om de wereld opnieuw te organiseren om gezamenlijk het tijdperk van de ‘partnerschapswereld’ binnen te gaan.

Voor mij ligt wat Rianne Eisler beschrijft in haar boek waarin ze feiten gebruikt en inzichten die lang verzwegen, onderdrukt en ontkend zijn geweest verborgen in de energie van de gele Krijger, het archetype van de kosmische krijger die symboliseert dat er nieuwe dingen op komst zijn voor hen die durft te vertrouwen op zijn/haar innerlijke leiding en op het vermogen op basis van dat weten te handelen. Maak weer verbinding met de Kosmische Bron, stel je oordelen uit; stel vragen en je zult weten of het waar is of niet door de verschillende informatiestromen af te wegen en doorzie je eigen hoge maatstaven. Het partnerschap model biedt kinderen nieuwe mythen, epossen en verhalen waarin mensen goed zijn en mannen vredelievend; waarin de kracht van creativiteit en liefde – gesymboliseerd door de heilige Kelk, het heilige vat van het Leven – het regerende principe is en iedereen leert wat het kan betekenen om een mens te zijn…. Van harte aanbevolen dit boek van Riane in het Nederlands vertaald en uitgegeven door Entheon waarin zij getuigenissen weeft uit de kunst, archeologie, sociale wetenschappen, geschiedenis en andere onderzoeksvelden op zoek naar patronen die beter passen, onze blik op de geschiedenis verruimen en zo een toekomst mogelijk maakt naar vragen die ertoe doen. Het is immers deze kennis uit het verleden over ons heden te vertellen heeft en van het grootste belang voor onze mogelijkheden in de toekomst…

Ik ben een andere jij – dat werd in het vorige artikel door velen breed omarmt. Wie het aandurft onder de lagen van Historie Herstory op te delven wordt een verhalen-drager van de toekomst en schrijft Our Story. In denken, voelen en willen ligt ons levensverhaal besloten,  waarin verborgen het fluisteren van de ziel, en als meest subtiele en allerhoogste principe Spirit zelf.

Er moet iets aanwezig zijn in ons huidig gewaarzijn dat de gehele waarheid bevat. Op de een of andere manier kijk je rechtstreeks naar het antwoord als honderd procent van het Absolute aanwezig is in je huidige waarnemen. Anders gezegd in jouw eigen levensloop liggen alle antwoorden op alle vragen besloten, vandaar ook dat de cyclus in Tzolkin van rode Aarde, witte Hond, blauwe Nacht eindigt met de gele Krijger https://wp.me/p2XSLz-1EK

In dit jaar waarin Nederland herdenken we in 2019 en 2020 het beëindigen van de Tweede Wereldoorlog, 75 jaar geleden. We vieren dat we sindsdien weer in vrijheid leven, in het besef dat we samen verantwoordelijk zijn om vrijheid door te geven. Ik ben een andere jij. Het betekent ook ‘Ik ben jij en jij bent mij’ – Het is een verklaring van eenheid en een-zijn zoals de aloude gnostische spreuk die ook de Maya’s kenden en leefden.

Wanneer we In Lak’ech Ala K’in uitoefenen stoppen we met (zwijgend) neutraal te zijn in onze wereld omdat we begrijpen dat Spirit werkt met degenen die actie ondernemen en dat begint met vragen stellen. Dus welk soort wereld wil je?

 

© Joke – fluisteralsjeblieft

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s