Voor een sjamaan was de hele wereld een heilige plaats. In de Upanishad staat een toepasselijke uitspraak: ‘Wanneer je bij de schoonheid van een zonsondergang of een berg stilstaat en “ah” uitroept, neem je deel aan de goddelijkheid.’ Zo’n moment van deelname houdt besef in van het wonder en de schoonheid van het bestaan. Natuurmensen ervaren zulke momenten elke dag. Ze leven met de erkenning dat er ergens iets veel groters is dan de menselijke dimensie.

Dat is een van de reden waarom religies een symbolische taal of symbolische beelden gebruiken. Onze psyche is een deel van de natuur en haar raadsels zijn even onbegrensd. Het herstellen van onze verbinding met de natuur is een belangrijke stap in de zoektocht naar zingeving. De komende tijd beoog ik te gaan schrijven over de Reis van de Held. Mythen helpen de mens op zijn of haar levensreis; ze zijn een reisgids. Joseph Campbell benadrukt steeds dat onze zoektocht van alle tijden is, net als de stadia van groei en transformatie in ons leven.

Jijzelf bent de held met de duizend gezichten.

De universele motieven dat door vrijwel alle mythische en religieuze tradities van de wereld loopt inspireert als generaties lang mensen om de mythen en sprookjes die ons leven vormgeven opnieuw te ontdekken en zo onze eigen heldenreis te kiezen. Voor mijzelf is het vinden van verbanden tussen symbolen uit de Oudheid en de moderne kunst een belangrijk thema.

Belangrijker is dat je als lezer of lezeres je ware bestemming vindt door je hart te volgen, te blijven oefenen de mythe die ook in de meeste kindersprookjes schuilt, niet te zien als bedenksels die verzonnen zijn maar te beleven als verhalen die de kiemkracht van jouw oorsprong in zich draagt. Het ontsluiten van de levensstroom die weer vrijelijk kan stromen wordt altijd voorgesteld als een circulatie waaruit de stroom opborrelt uit een onzichtbare bron. Dit is het punt van binnenstromen ligt daarmee midden in de symbolische cirkel van het universum. Dit middenveld wordt vaak gezien als de kop van de Kosmische Slang waarop de aarde rust; de draak die symbolisch staat voor de wateren van de diepte, de wereldnavel (axis mundi) of zo je wil van de goddelijk leven brengende energie. Hieronder ken je de Temple of Poseidon bekijken, in Cape Sounion, Attica, Griekenland .

Wat wordt bedoeld met het universum? In veel mythen en verhalen wordt verwezen naar de Levensboom. De Levensboom, dat wil zeggen het universum zelf, wortelt in de dragende duisternis en een gouden zonne (ziele) vogel woont in de kroon. In patriarchale tijden verbeeld als pilaren….

 

 

Dit maakt helderder dat doorheen alle verhalen in de oudheid het beeld bestaat dat de hemelkoepel rust op de vier windstreken van de aarde. Soms gesteund door vier als karyatiden voorgestelde koningen, dwergen, reuzen, olifanten of schildpadden. Het geheim ligt altijd in het midden, de schoot van de Universele Moeder. Haar vuur is het vuur van het Leven. Een plek onder de zon of bij de haard is dan ook een bijzonder hulpmiddel bij een vruchtbare meditatie; er is zicht maar nog geen inzicht in de vier windrichtingen. De dichter Blake zegt hierover dat het brullen van leeuwen, het huilen van wolven, het woeden van de stormachtige zee en het vernietigende zwaard delen bevatten van de eeuwigheid die te groot zijn voor het menselijke oog. Het gaat altijd stap voor stap…

Door nare omstandigheden, klaarblijkelijk louter toeval, wordt een onvermoede wereld onthuld en worden we betrokken in een relatie of krachtenveld die we niet goed begrijpen. We voelen ons onveilig, zielig, slachtoffer of staan bol van conflicten. Dit zijn vaak gevolgen van onderdrukte verlangens, niet uitgesproken zinnen of onbeantwoorde liefdes. Campbell noemt dit de rimpelingen aan de oppervlakte van het leven veroorzaakt door onvermoede bronnen. Die bronnen kunnen zeer diep zijn, zo diep als de ziel zelf. Is het lotsbestemming of mag je er voor jezelf de betekenis aan geven van vrijheid. Van vrij worden van en/of vrij worden tot is dan zoiets als met de vrijheid van nu om als mens je eigen keuzes te kunnen maken…

In het boek de Held met de Duizend Gezichten wordt doorheen verschillende culturen en tradities het basisverhaal beschreven als de heldentocht. Je verlaat de plek waar je bent en begeeft je in het avontuur. Het eerste stadium is het weggaan, ongeacht de reactie van de omgeving. De reden dat je weggaat kan zijn dat de omgeving onderdrukkend is, dat je je niet op je gemak voelt en er zo snel mogelijk weg wilt. In Europese mythen wordt deze roep vaak verbeeld door een dier, een hert of een zwijn, dat aan de jager weet te ontsnappen en hem in een deel van het bos brengt dat hij/zij niet kent. Waar ben je, hoe ben je uit het bos geraakt en waar ga je heen…het avontuur is begonnen.

Voor mijzelf toonde de roep van het avontuur zich in de periode rondom het overlijden van mijn moeder, deze week precies 30 jaar geleden. Het avontuur begon door dat er iemand , mijn moeder werd weggenomen. Ik gaf gehoor aan de roep. Anderen maken de keuze de roep af te kappen en bedenken redenen om niet te gaan of ervaren een angst. Alles is een keuze. Het lijkt me niet moeilijk te zien dat het wel leidt tot volkomen andere resultaten.

In oude tijden werd een sjamaan geroepen tijdens een crisis. Bekend is dat daarna en vrijwel altijd in dromen, stap voor stap genezing voor het eigen lichaam en zijn ziel aanvangt. Als de leerling sjamaan is genezen, heeft hij zijn opleiding voltooid. Sjamaan betekent: de gewonde genezer. In de latere Griekse cultuur staat dit bekend als De tempelslaap. Priesters en Priesteressen die orakelen zijn vooral gericht op dromen. Het onbekende ingaan of het avontuur aangaan wordt vaak omschreven als de drempel overgaan. De oversteek van de bewuste naar de onbewuste wereld.

De duik in de oceaan, de tocht door de woestijn, verdwalen in een donker woud, terechtkomen en een vreemde stad; het is allemaal avontuur.

Aan deze kant van het mysterie leven we in de wereld van de tegenstellingen. Als de poort naar het mysterie zich opent kun je een vermoeden krijgen van iets wat voorbij goed en kwaad gaat. Voorbij de tegenstellingen. Het idee van het heldenavontuur is om daadwerkelijk de deur door te gaan. De wereld in waar de dualistische wetten niet van toepassing zijn. Die plek tussen twee gedachten in wordt wel de rimpeling van de geest genoemd. Heb je ooit een glimp opgevangen van iets wat alles wat je over jezelf kunt denken overstijgt? Daar ligt de bron van energie en in de mythologie bekend staat als de actieve deur die volgens mij staat voor het overstijgen van het oordeel….

Joseph Campbell heeft in zijn leven naast de vele reizen ook gesprekken gevoerd met Jung. Carl G. Jung vergelijkt in een van die gesprekken het leven met de weg die de zon dagelijks aflegt. De eerste helft gaat opwaarts: van geboorte naar samenleving. De tweede helft gaat neerwaarts: van deelname aan de wereld en de gemeenschap naar de dood. De dreiging van het leven in de eerste helft is het leven en van de tweede helft de dood. Het lijkt hiermee belangrijk de crisis die jou uitnodigt om het avontuur als reis van de held (die volgens Jung plaatsvind rond je 35e levensjaar) in het licht van je eigen dynamiek van denken-voelen-willen te leren bekijken en je te bevrijden van projecties. In het zevenjaar ritme staat de fase van 35 – 42 jaar voor gaan we werken aan de opbouw van de bewustzijnsziel of het hartchakra. Concreet staat deze fase voor het integreren. De integratie van mannelijke en vrouwelijke kwaliteiten die symbool staat voor de integratie van denken, voelen en willen. Hoofd, hart en handen.

Je kunt de mensheidsontwikkeling vergelijken met de levensloop van een mens.

In mijn optiek of zoals ik het aanvoel worden we wereldwijd, mogelijk door het huidig ingaan van het waterman-tijdperk waarin de luchten net zo onrustig zijn als het denken van mensen, opgeroepen het avontuur aan te gaan. Is het Moeder Aarde die verder wil groeien in bewustzijn en haar zuiveringsproces is begonnen dan mogen wij eigenlijk niet achter blijven. Laten wij onze verhardingen smelten, verzachten en weer tot stromen komen….?

In zonnemythen wordt altijd het motief van de zeereis gevolgd. Daarom lijken helden altijd op de zon. Het verlangen naar licht, naar bewustzijn. Wezenlijk verlangt de held (een archetype) naar de heilzame kracht van de natuur, de diepe bronnen van het Zijn. De open verbinding met de natuur en het universum is in alle eenvoud deel van de natuur en ons kleine bewustzijn drijft er bovenop als een scheepje op de oceaan.

© Joke – biografisch advieswerk
http://www.fluisteralsjeblieft.nl

3 gedachten over “De held met de duizend gezichten

  1. Ik lees momenteel het boel Verlicht Leven van Tijn Touber, waarin
    Joseph Campbell zijn inspiratiebron is
    ‘Toevallig’ vond ik het ongelezen boek van Campbell in mijn boekenkast en bovenstaand artikel van Joke is dus de 3e keer dat het op mijn pad komt.
    Ik ben benieuwd naar je artikelen hierover.
    Lieve groet van Elisabeth

    1. Ik lees momenteel veel over de culturele rijkdom en de mythes in relatie met de bijzondere woonplaatsen van de Kelten / Oude Belgen. Er bestaat een relatie met het heden door middel van culturele lijnen op Aarde. Hierbij spelen helende bronnen een belangrijke rol. Ik breng deze in kaart en ontdek allerlei verbanden door de tijd heen. Tijdens mijn zoektocht komen toevallige artikelen op mijn pad, zoals een mogelijke relatie met sterrenbeelden. Dat zou de visie op de Keltische cultuur overhoop halen. Bewijzen is moeilijk zo niet onmogelijk maar voor mij telt vooral het weten, voelen dat het zo is. Telkens weer vind ik jouw zeer lezenswaardige berichten die daar dan op aansluiten en mij weer wat verder op weg helpen.

    2. Ik begreep al, Mario dat je eea plaatst in de dierenriem. Zelf heb ik veel steun aan de inzichten in ritme b.v.

      Wanneer de zon opkomt op 21 maart – het moment in het jaar waarop dag en nacht even lang duren, zoals ook bij het herfstpunt – dan staat er op die plaats aan de hemel een dierenriemteken.
      Na 2160 jaar blijkt dat lentepunt in de dierenriem een teken te zijn verschoven. (zoals nu b.v. we overgaan van vissen naar watermantijdperk)

      Pas wanneer twaalfmaal 2160 jaar, dus 25920 jaar zijn verstreken, lig het lentepunt weer op dezelfde plaats in hetzelfde teken van de dierenriem. Dit tijdvak heeft de naam platonisch wereldjaar. Nu valt een opmerkelijke samenhang met de mens op aarde vast te stellen.

      Voor inzicht in de keltische traditie heb ik zelf genoten van dit boek: Maria Magdalena, de lady van Glastonbury en Iona – geschreven door Danielle van Dijk..

      dank Mario gr. Joke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s