Ons nageslacht zal over ons spreken als de voorouders die  de(corona)  pandemie hebben meegemaakt. Zij zullen dan meer achtergronden en uitkomsten kennen die nu nog niet bekend zijn. Wel ervaren we nu al dat, zoals Marcel Levi in zijn column schrijft: Dat naaldje van een halve millimeter zorgt voor metersbrede scheuren, dwars door gezinnen, vriendschappen en vrijwel de gehele maatschappij. Het gevolg is dat er in de samenleving inmiddels een tweedeling is ontstaan. Maar is dat eigenlijk wel zo?

Kunnen we, behalve naar de tegenstellingen, ook op een andere manier kijken? In het vorige artikel heb ik de nadruk gelegd om eens te oefenen met het kijken vanuit een ander standpunt naar een ervaring in je eigen leven, bedoeld om afstand te leren nemen van je verhalen. Door vanuit andere perspectieven een nare gebeurtenis uit je leven te bekijken, te beschrijven of erover te tekenen bouwen we distantie in.

Pijnlijke gebeurtenissen zeven maal bekijken, steeds vanuit een andere hoek kunnen we nog niet in relatie tot corona. Verhalen delen wel. Wie met de oefening aan de slag is gegaan heeft misschien een jeugdervaring vanaf een afstandje bekeken. Het is al langer geleden, maar hoe wonderlijk, als je ermee aan de slag gaat is het ineens weer dichterbij. Wat je ook deed. De gedachte achter deze oefening is dat je op de momenten dat je afstand neemt offers maakt ten behoeve van ontwikkeling. Het maakt iets vrij wat ontwikkeling mogelijk maakt, zowel onze eigen ontwikkeling als die van (onze) kinderen, onze omgeving, de wereld en de aarde.

In het leren en werken met de biografie is het vermogen tot afstand nemen wat een nieuwe blik biedt en die nieuwe blik maakt het mogelijk tot daden te komen. In te grijpen in onze levensloop. Wilskracht inzetten om het gevoel van samenhang, van coherentie dat hieruit voortkomt te omarmen. Dat maakt sterk en gelukkig.

Het grote geluk bestaat uit hele kleine dingen. Een gebaar, een lichtinval of een nieuwe vraag. Wat mij zelf heeft beziggehouden is de vraag met welke repeterende breuk hebben we nu eigenlijk door de pandemie te maken? Ik begrijp het vaccineren, ik begrijp de maatregelen, ik begrijp de angst en de onrust die in velen naar boven kwam. De repeterende breuk kwam niet opeens en ook niet zomaar. Voor mij heeft het alles te maken met het respect, of het ontbreken van respect, voor elkaars habitat. We wonen en leven op Planeet Aarde met dieren. Onze woorden verwijzen naar virussen en het klimaat. Kan de aarde verder zonder dieren?

Onze beste kansen op rijping tot een inzicht liggen in de herhaling, schrijft Hella Haasse in haar autobiografische boek Zelfportret als legkaart.  Hélène Serafia, zou ze heten, naar haar grootmoeder aan moederskant. Later zal ze bekend worden als de schrijfster Hella S. Haasse. Ze zal altijd blijven hechten aan die S in haar naam.  Een impressie van dit boek kun je hier lezen: https://literatuurmuseum.nl/verhalen/hella-haasse/1918-1928

Er is een groeiende tendens, met name onder jonge mensen, om hun familiegeschiedenis te beschrijven en daaraan voorafgaand natuurlijk een moederlijk of vaderlijn uit te zoeken. Breder gezien lijkt een biografie schrijven wel een hype. Veel mensen voelen zich geroepen te schrijven of zoeken begeleiding bij het beschrijven van het eigen leven, wat niet los te zien is van vaders en moeders. Er is dus iets aan de hand met dat schrijven én met terugkijken. Terugkijken is noodzakelijk om vooruit te kunnen komen en daartussenin ligt de balans.

In de periode rond de lente- en de herfst equinox zijn dag en nacht even lang. Het ritme van dag en nacht en het langer licht worden of nu de wat meer donkere dagen ingaan is verbonden met het ritme van de Zon. We zijn vertrouwd met het ritme van dag en nacht. Nacht associëren we met het overvloedige domein van de droomwereld en de kracht van de duisternis. Het activeren van je Thuisplek en daar verblijven leert ons om wat je denkt met wat je wil in verbinding te brengen. Nacht en chaos bevatten daarom informatie die ons van onbewust onbekwaam naar bewust onbekwaam, bewust bekwaam en uiteindelijk naar onbewust bekwaam brengen wil. De leerfases van de bewustwordingscirkel.

Maar al te vaak zie ik dat licht en donker verbonden wordt met Yin en Yang. Yin en yang zijn, net als de Tao, in alles aanwezig. Ze vormen één geheel. Yin is dus niet vrouwelijk, maar vrouwelijk ten opzichte van het mannelijke yang. Zo is bijvoorbeeld inademen Yin en uitademen een Yang aspect. Of een gebroken lijn een Yin aspect en een doorlopende lijn een Yang aspect. Duisternis staat hier dus niet voor ‘slecht’! Duisternis is potentie, dat wat je aan mogelijkheden in je draagt. In de kleurencirkel en leer van Goethe representeert de kleur rood duisternis. Zoek die cirkel eens op en ontdek, speel ermee als met de bladeren in de herfst. Alleen al door de kleurencirkel toe te laten in je creatieve verwerking kun je zien dat in de menselijke ziel geen absoluut licht of absolute duisternis voorhanden is.

Terugkijken is ook de verknooptheid van draden, de strengen en weefsels van ons bestaan staan allemaal met elkaar in verband. En wij zijn het die het verband leggen (mogen).

Als die behoefte er is  en je het verhaal van je leven op het spoor te wil komen is het begrijpelijk dat je dit artikel leest of je hebt opgegeven de artikelen in je mailbox te willen ontvangen en op jouw moment te kunnen lezen en dit niet te vergeten!  Ook al wist je het niet van jezelf. Iets in jou is op zoek naar het ware verhaal, naar wie je bent en hoe je je verhoudt tot je familie en of naar het familieverhaal. De stamboomverwanten. Leven en werken met je biografie. Het goed je te realiseren wat je wil of daarvan verwacht.

Daarbij kan het lezen van levensverhalen van anderen, van biografieën, je verder op het spoor brengen van wat er eigenlijk allemaal is, wat kán. Wat trekt je aan, welke inkijkjes in de binnenwereld van een ander mens raakte je en waar werd je door verrast?

Afstand nemen brengt je in vogelvlucht. Het geeft je, voor wie het heeft beoefend, een reeks van herinneringen. Ze hangen samen, waaieren uit en herpakken zich in een keuze die maar al te vaak uitmondt in hetzelfde gebaar. Hoe lastig is het toch om uit de oude groef te stappen en werkelijk de brug te slaan tussen onszelf en ons lot.

Maar al te vaak kijken we (liever)  naar buiten en nemen haarscherp waar wat irritante of kinderachtige trekjes vertoont die we zelf ook bezitten. Vandaar misschien dat de oefening altijd emoties oproept. Je leert zo niet alleen die nare gebeurtenis of ervaring te bekijken. Je leert ook jouw emoties te benoemen en gaandeweg ook nog es je reacties, je woorden, impulsen, ingevingen en verlangens te benoemen.

Misschien keek je terug en ontdekte je hoe je jezelf hebt verloren in wat er was. Je buiten jezelf bent geraakt. Een ervaring die ‘zelfverlies’ wordt genoemd. De oefening niet gedaan hebben wordt geassocieerd met sabotage. Gedachten die je belemmeren om in de doe-stand te komen. Iets is geblokkeerd. Hoe groter de frustratie wordt hoe duidelijker en openlijker het sabotage gedrag…..

Tegenover zelfverlies staat zelfbehoud. Dat is dus vanaf een afstandje leren kijken naar jezelf en gaandeweg leren om glimlachend naar al die emoties te kijken die zich innerlijk in je roeren. Dit zijn stappen naar meesterschap over je emoties.

Leven en werken met je biografie is dus allerminst een egocentrisch gebeuren of navelstaarderij. Het maakt iets in je los wat ik (met Hella Haasse)  ‘rijping’ zou willen noemen. We rijpen door antwoorden te gaan vinden op onze eigen vragen. Verder reiken dan angst, macht en controle. Schudden aan de stamboom en luisteren naar wat bij je naar binnen valt. Onze voorouders weten maar al te goed wat verdrongen rouwprocessen tot gevolg hebben en zijn net als wij erbij gebaat waarheid, begrip, liefde en ruimte in ons leven te gaan toelaten. Omarm wat is in alle kleuren. Pak de zevenjaarsfasen er eens bij en ontdek welke fase in jou om aandacht vroeg, in je opkwam en wie aan je deur klopte. Deze universele wetmatigheden van de ontwikkeling geven een houvast.

Onze beste kansen op rijping tot een inzicht liggen in de herhaling, met deze zin begon ik dit artikel en sluit ik ook weer af. Met nog een opmerking. Loslaten of  het populaire ‘naar het licht sturen’ van loyaliteitsconflicten kunnen niet ‘doorgeknipt of verbroken’ worden. De natuurlijke integratie is waar het in de basis allemaal om draait en wat inheemse volken in hun tradities altijd benadrukken.

Dankjewel dat je dit artikel wilde lezen

 © Joke – fluisteralsjeblieft.nl voor biografische adviezen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s