In aanloop naar de geboorte van het Lichtkind worden we door het donker geleid door drie lichtfeesten: Sint Maarten, Sint Nicolaas en Sint Lucia. In de juliaanse kalender was 13 december de kortste dag, in de Gregoriaanse is 21 december de start van de winter zonnewende

Verhalenvertellers toveren met woorden.

Nooit kan ik in een artikel volledig zijn. Altijd blijft er (als het goed is) ruimte over om zelf op onderzoek uit te gaan. Zo ook in dit artikel schemert iets door en nodigt uit zelf een aanknopingspunt te vinden om deze feesten op een voor jou passende manier vorm te geven. Het Sint Maartenfeest vieren roept de vraag op: Wat vier je dan? Sint-Maarten. Het feest of de viering, waar komt het vandaan en waar gaat het over en waarom gaf Maarten niet zijn hele mantel. Wat is dat voor gift, een halve mantel en wanneer wordt het gevierd. Altijd in de herfst?

Wie ervoor kiest te leven met het ritme van de seizoenen  weet dat de ritmische cyclus van het jaarverloop opgedeeld is in vier seizoenen die worden geboren uit de warmte van de zon en de warmte van de aarde.

Het licht van de zon verdeelt het jaar in twee helften. Van 21 december tot 21 juni neemt het licht toe, daarna neemt het een half jaar af. De tijd dat het zonlicht afneemt en we het licht in onszelf brandend moeten houden worden ondersteunt door de zogenoemde lichtfeesten en de bijbehorende mantelheiligen. Er wordt dus een boog gemaakt van 80 dagen met Kerstmis als hoogtepunt vanaf 11-11 tot 2-2. Tijdens de kerstdagen, van 24 december tot 6 januari, staat de tijd even stil. De dag- en nachtlengte nemen even niet toe of af. Daarna worden de dagen weer langer en de nachten korter. Onder de afbeelding kun je verder lezen…..

Op dit moment van schrijven is al behoorlijk merkbaar dat de dagen korter worden en de nachten langer. Sommigen worden er depressief van, zij missen het licht. Een dagelijks ommetje net voor of na de middaglunch kan je dagelijkse dosis licht, nodig om je bioritme te bekrachtigen, is daarmee een leuke en gemakkelijke manier.

Op 11 november is het Sint Maarten, de eerste van een serie lichtfeesten die we in de herfst en winter vieren. In deze oeroude traditie wordt het verhaal vertelt van Sint Maarten die de helft van zijn mantel aan een bedelaar gaf. Uit deze legende is dit feest ontstaan. Wie dit verhaal niet kent, kan het vinden op internet.

B.v. hier: http://www.babboes.nl/schrijven/118-sint-maarten

Sint Maarten is een legende waarbij Sint Maarten zijn rode mantel deelt met een arme bedelaar. Dit wordt in Nederland gevierd op 11 november. Een bijzondere wijze van samenvallen, immers op 10 november is het de dag van de mantelzorg. Sommigen verbinden dit met Pallium, latijn voor mantel. Daarvan is het woord palliatieve zorg afgeleid: beschermen, ommantelen. Kijk eens naar deze afbeelding, wat valt je op….lees dan verder….

Het rode kleed

Deze feesten die allemaal betekenisgeving krijgen in het werkwoord ‘delen’ brengen tevens de relatie die gelegd mag worden met ‘schenken en ontvangen’. Het gaat erom dat we waarachtig zijn en iets van ons overschot (mantel) schenken. Elk lichtfeest draagt het beeld dat werkt als een kleed. Het beeld van het kleed nodigt uit in ons innerlijk op zoek te gaan naar ervaringen die ons iets kunnen vertellen over de onzichtbare wereld om ons heen.

Hoe bijzonder dat voorafgaand aan het Sint Maartenfeest het Michaëlfeest wordt gevierd. De strijd met de draak (ego) kunnen we alleen vanuit onze vrijheid aangaan en zo de drempel naar volwassenheid overgaan. Dat is bepalend voor je beeld van de drie lichtfeesten. Dat beeld kan verschillende vormen aannemen, maar is altijd te begrijpen vanuit het liefhebben. Het je verheffen boven de tegenstelling van onszelf en de ander en in de nacht na het delen van zijn mantel ontmoet Sint Maarten de bedelaar opnieuw, met de halve mantel om. Rond 5 december wordt duidelijk dat je van Sint Nicolaas en zwarte Piet de wereld geschonken krijgen die we zelf maken. Immers ieder mens is vrij om de wereld te scheppen waar in geleefd wil worden. De consequentie is dat we precies die wereld krijgen die we zelf geschapen hebben. Vrijheid gaat immers samen met verantwoordelijkheid. Dat is volwassen worden.

In het schenken van de halve mantel deelt Sint Maarten, maar houdt ook iets voor zichzelf.

Het idee hierachter is dat een ander je nooit geheel kan omhullen. Je zult er ook zelf aan mogen bijdragen. De omhulling van het kleed of de mantel die wij een ander mens, dier of plant schenken mag niet verstikkend zijn. Het nodigt uit na te denken hoe je de ander in zijn of haar waarde laat opdat de innerlijke kracht van de ander zélf het heft in handen gaat of blijft nemen. Hulpverleners in de palliatieve zorg geven eenzelfde soort boodschap af: ‘Ik kan je niet meer genezen, maar ik kan er wel voor zorgen dat je lijden zoveel mogelijk beperkt wordt.’ Zo ontstond ‘palliatieve zorg’: zorg die verlichting biedt, waar de naam van Dame Cicely Saunders en Elisabeth Kübler-Ross voor altijd aan verbonden blijven.

Anderzijds is het ook heerlijk om een compliment uit te delen. Hoe vaak sta je stil bij de positieve kanten van mensen in de zorg, politiek, onderwijs of in je eigen buurtje? Complimentjes geven is vaak niet zo moeilijk, maar een écht liefdevol compliment uitspreken waar geen voorwaarden aanhangen is een stuk minder makkelijk. Waar mag jij aan werken, schenken en delen of ontvangen en delen?

Sharing is caring

Wanneer we naar het oosten kijken dan treffen we in Rusland ook een Nicolaas aan. Deze Nicolaas lijkt uiterlijk op Sinterklaas, maar verschilt in betekenis. Het Russische volk houdt veel van deze Nicolai, de barmhartige. Beschermheilige van heel Rusland die in de iconografie als de aartsengel van Rusland is afgebeeld. In het oosten zien we dus een koninklijke gestalte, die in het westen gestalte krijgt in Santa Claus.

Het commerciële kleed (of de bedelaar) nodigt uit de middenweg te gaan zoeken tussen kunstlicht en dromen, komende uit het hart, die werkelijkheid willen worden. In Utrecht, waar Sint-Maarten een speciale betekenis heeft omdat hij de beschermheilige van de stad is geeft ons al een aanwijzing.

Zou het beeld van Kerst waar de moedergestalte het kind in haar schoot ontvangt een wegwijzer kunnen zijn en een revolutie teweeg brengt in onze innerlijke beeldenwereld?

Mijmer er eens over tijdens het maken van een pompoen of suikerbiet tot lampion, wat symbool staat voor het licht dat we in de winter niet buiten ons maar in onszelf moeten vinden. Of als je pompoensoep maakt en je eigen voorraad zon (vitamine C) bijvult wat verloren ging in de strijd met de innerlijke draak. Deze bevindt zich nooit in de buitenwereld, maar altijd in jouw manier van kijken naar de intocht van Sint Nicolaas….. Wil je mijn artikel elders lezen over het Lucia feest kan dat via deze link: https://bit.ly/3oWOqqL

Je leven in beeld brengen, licht brengen in de eigen onwetendheid (=duisternis) is soms een hele kunst. Gelukkig zijn er middelen om ons heen die van betekenis kunnen zijn. Metamorfose wetten kunnen we terugvinden in jaarfeesten, ze leven in verwantschap en bieden zo meteen een weg ontdekken om tot vernieuwing te komen.

Zo ook de drie lichtfeesten die ons leiden naar de winterzonnewende en de DeerMother: https://jocelynmercado.com/blog/deer-mother-winter-solstice

Om licht te brengen….vrolijk te maken, te delen en vooral met aandacht voor de natuurwezens zoals Tomte Tummetot die zo graag willen dat de mensen aandachtiger gaan leven. Dat wens ik je toe gezondheid, liefde, vriendschap en veel blijheid….

Ook op dit bericht kan enkel gereageerd worden via de mail, het gesprek is zoveel mooier als je elkaar begrijpt en leert verstaan.

© Joke Vesseur – biografisch advieswerk