Het drievuldige principe van de Godin biedt ons barmhartige (compassie) en welkome ondersteuning voor het zelfhelende proces in onze tijd. Als we trouw blijven aan wat het Godin-aspect van de geschiedenis heeft aangetoond, kunnen trouw blijven aan het vrouwelijke principe van het altijd tegenwoordige NU waarbij de kleur fasen elkaar opvolgen maar ook naast elkaar bestaan en dus parallel lopen. Niet alleen de menselijke geschiedenis, ook onze eigen geschiedenis op zielsniveau of in onze levensloop kunnen dan bekijken als een krachtenveld dat constant in het heden vibreert. Van oudsher zijn de drie of vier kleuren fasen, gebaseerd op het principe van cyclische transformatie die zich toont in de moedergodin van alle culturen en tijden.

Een Moedergodin is een godin die drie invloedsferen heeft: De kosmische of bovenwereld met de hemelen, daar beneden de aarde en weer verder naar beneden de sfeer binnen in de aarde, de onderwereld.  De driedeling onder-midden en bovenwereld lijkt te zijn gebaseerd op ervaringen van sjamanen en aangezien de eerste sjamanen ‘vrouwen’ werd oorspronkelijk de wereldas (axis mundis) dan ook verbonden met de leven-gevende voormoeder. Vaak wordt deze wereldas menselijk of antropomorf voorgesteld als een groot lichaam van een menselijk wezen. Dit wezen toont dat alles met elkaar verbonden is, wat symbool staat voor elke drieslag: denken-voelen-willen.

Het symbool van de boom is wereldwijd een van de basissymbolen van de beeldtaal van de Grote Moeder. De boom legt via de kruin, stam en wortels een verbinding tussen bovengenoemde werelden en de drie sferen die zon, aarde een maan vertegenwoordigen.

Naast de levensboom (levengevende) én de wereldboom kennen we de stammoeder, de stamboom en de eeuwigdurende seizoenscyclus van bloei, afsterven en nieuwe bloei oftewel het opnieuw incarneren in de grootfamilie of de clan. In het Babylonische tijdperk, veranderde het beeld van de levensboom in het hout van het kruis. De horizontale én de verticale lijn die in het hart samenkomt.

Ix Chel is de naam die toegekend wordt aan de Moedergodin in de Maya cultuur. Net als elke religieuze traditie, zij het onder andere namen wordt in de Popol Vuh het verhaal vertelt van Ixcumené, IxQuic en de heldentweeling Hunahpu en Ixbalanqué. Deze tweeling is geboren uit de jonkvrouw Ixquic bij de dageraad van de dag van het wintersolstitium. Sommigen menen dat het gaat om twee jongens, het voorvoegsel Ix staat vaker voor iets vrouwelijks. Het gaat hier dus om een duidelijke man-vrouw eenheid en het spelen van een in de literatuur (op internet) meestal onbegrepen balspel.

Ixchel was al bekend bij de klassieke Maya’s. Onderzoek naar het Maya-schrift, wat nog steeds in volle gang is, heeft aangetoond dat Ix Chel overeenkomt met de godin O van de Dresden Codex. Zij wordt afgebeeld als een oude vrouw met Jaquar oren. Als oude jaguargodin van de vroedvrouwen staat deze energie als genezer, priester, sjamaan als vroedvrouw van het hart voor van de geboorte van een nieuw bewustzijn. Ixcumené, haar grootmoeder, is geboren uit een schelp en deze vrouwenlijn is daarmee al vanaf haar begin verbonden met ‘the Dream of the Water’.

Ixcumené of de oergodin Mam, de moeder van IxQuic is volgens de Oude Wijsheid het alter ego van de Aarde. Zie hoe belangrijk haar rol nu is voor de Aarde, als ze mensen in bewustzijn verbindt vloeiend en stromende als Water……dat is ook wat Tzolkin, de heilige kalender de Maya’s beoogt. Je potentieel ontwikkelen en geen nieuwe mal of masker opzetten!

In veel tradities is het vrouwelijke gezicht van de Wateren (de onderwereld) verbonden met een spin die de wereld tot leven weeft. Ze bevestigd daarmee onze wederzijdse afhankelijkheid van elkaar en van de planeet die we delen en toont het belang aan van wortelen en aarden in liefde. In de traditie van de oude Maya is Ix Chel de naam voor de triple goddess die zich toont als godin van de maan, het weven en de geboorte. Ze heeft hiermee dus duidelijk sjamanistische papieren en staat in de traditie van de mantelmadonna waartoe ook de drie Matronae of Matres behoren.

 

 

De meeste mensen zijn meer bekend met Maria of met Maria Magdalena. Hiermee stappen we door een poort van de vrouwelijke Heilige Geest – genaamd Sophia, Tara, Isis, Yemoja, Kali, Kwan Yin, Changing Woman, Brighid – of vele andere namen van de Goddelijke Moeder door de tijd heen. Het tapijt wat wij mogen weven in haar aanwezigheid geniet ook van de genade van Quan Yin en het mededogen van Tara, de wijsheid van Sophia en de beschutting van de Sjechina. Ze hebben betrekking op imaginatie (verbeeldingskracht), intuïtie (innerlijk weten, wijsheid en begrip) en inspiratie. Deze drie hogere vermogens komen in relatie tot elkaar tot ontwikkeling: begrijpen, liefhebben en dienen.

Dochters van Gaia laten ons een rijk palet zien aan menselijke relaties met Moeder Aarde; Godinnen van Compassie!

In de taal van het beeld is Ix Chel te vinden in de schelp van het menselijke hart als parel van oprechtheid wat ons verbindt met het hart van Moeder Aarde.

Moeder Aarde is heilig (sacraal) omdat zij ons leven geeft. Wanneer wij sterven, keren wij naar haar terug. Als maïskorrels worden wij in Moeder Aarde gezaaid. Liefdevol neemt zij ons op, in haar rusten wij. Moeder Aarde is Gods eigen gezicht…..

© Joke – fluisteralsjeblieft