De spiraal is een voorstelling van groei, maar ook het symbool van geboorte en wedergeboorte. Talloze keren heeft onze ziel dit ritme van leven en sterven voltrokken om haar karmische taken te vervullen en zich daarmee verder te vervolmaken. In de symbolieken en mythologie staat hier het verhaal voor van de Morgen- en Avondster: Venus-Aphrodite.

Heel kort gaat dit verhaal zo:
In de mythologie wordt Venus (of Inanna, later bekend als Ishtar in Akkad en Anat in Kanaän) beschreven als afdalend in de onderwereld als een avondster, ze een wedergeboorte ervaart terwijl ze onzichtbaar is en dan opnieuw opduikt als een morgenster. Als dochter van de maan en zuster van de zon, is Inanna in het pantheon van de Soemeriërs de Morgen- en Avondster, Venus-Aphrodite. De gedichten waarin haar verhaal wordt verteld zijn bijna vierduizend jaar geleden, sommige misschien zelfs eerder, in kleitabletten gegraveerd. Deze allegorische gedichten zijn van groot belang omdat ze gedachten weergeven die door andere culturen in hun mythen en geschriften zijn overgenomen.

Dit betreft verslagen over het begin van de wereld; over een levensboom en een boom van wijsheid en het tot leven komen van drie Werelden. Het Grote Boven, de Aarde, en het Grote Beneden. Het liefdesverhaal van Inanna en Dumuzi en haar oudere zuster Ereshkigal die treurde over de dood vertelt hoe Inanna besloot af te dalen in de donkere onderwereld, versierd met zeven symbolen. Egyptische en Tibetaanse dodenboeken vertellen dat de reis naar de onderwereld gezien mag worden als een inwijdingsreis. Dat was vroeger heel gebruikelijk, mythische verhalen horen bij de inwijdingsmysterie waarbij de zeven symbolen raken aan archetypen. Dat is ook zo met sprookjes: er zit altijd een betekenis achter….Het sprookje van Vrouw Holle, maar ook de Sprookjes van Baba Jaga of Sneeuwwit en Rozerood zijn prachtige verhalen om in de vele verschillende versies en verklaringen tot je te nemen.

Vaak werd die inwijdingsweg gespeeld in die mysteriën als de weg langs de planeten. Het evangelie van Maria Magdalena (analoog aan de Isis mysteriën) verteld eveneens over haar reis langs de zeven planeten analoog aan de Isis-mysteriën. Deze reis, die bij de Maya’s tien planeten omvat – de 20 zonnezegels die dus samen 10 planeten omvatten.

Sophia is de koningin van hemel en aarde. Zij dook onder en werd een schaduw van zichzelf. Maar zij komt altijd weer boven. In haar gedaante als rondreizende Schechina een vrouwelijke verpersoonlijking van de goddelijke wijsheid.

In feite is de tegenwoordige zoektocht naar het zelf ook een inwijdingsweg waardoor het onbewuste steeds meer bewust wordt. In het Oosten noemt men dat, volgens Jacob Slavenburg, de ‘zelfrealisatie’; Jung noemt dat de ‘individuatie’. Je kunt het ook ‘zelfverwerkelijking’ noemen. Daarbij gaat het om ‘worden wie je bent’, want je was je nog niet helemaal van jezelf bewust, omdat er nog een stuk duister in je zat waar je nog niet bij kon komen.

Op het moment waarop je de eerste stap zet is de grote liefdeskracht aanwezig om je daarin te helpen. Het zijn niet meer de gebeurtenissen die jouw leven bepalen, maar hoe jij met die gebeurtenissen omgaat en welke plek je ze geeft in je eigen ontwikkeling en levensloop. Dat is de weg van de inwijding, die in wezen net zo oud is als de mensheid bestaat en ook net zo lang zal blijven bestaan zolang de mensheid in deze samenstelling blijft bestaan.