Meisje zonder handen

Je levensverhaal schrijven is een mooie manier om deze aspecten van jezelf te ontdekken en versterken.Schrijvend gaan we onszelf beter begrijpen en leren we onszelf beter kennen. Schrijven geeft je de woorden aan wat je beweegt. Schrijven met je pen brengt niet alleen je herinneringen, het brengt je persoonlijke groei. Gaan schrijven is je innerlijk leiderschap oefenen…. lees de tips.

Clarissa Pinkola Estés legt aan de hand van een serie sprookjes, mythen en volksverhalen het thema van de ontembare vrouw uit. Het is een uitnodiging de generatieve kracht van de goedheid van het kernzelf aan te boren die zij verbindt met de ontembare vrouw. Het ware Zelf.

Het is niet onze taak om de hele wereld in één keer te repareren, maar om het deel van de wereld dat binnen ons bereik ligt te repareren. Een van de meest kalmerende en krachtige acties die je kunt ondernemen om in te grijpen in een stormachtige wereld is om op te staan en je ziel te laten zien. Om de lantaarn van de ziel te laten zien in duistere tijden als deze ……

Als een Verhaal Zaad is, dan zijn Wij de Aarde. Door alleen maar naar het Verhaal te luisteren ervaren we het alsof we zelf de Held of heldin waren, die tenslotte de moed verliest of zich erdoor slaat. Het Meisje zonder Handen is een zo uitvoerig sprookje, dat er veel tijd voor nodig is om het te vertellen en nog meer om het in je op te nemen.”

“Het is een opmerkelijk Verhaal, één waarin we de Tenen van de oude Nachtreligies onder het verhaal zien uitsteken. Het Verhaal neemt ons mee naar een Wereld die diep onder de Boomwortels ligt. Het Meisje zonder Handen beslaat een reis van vele jaren – de reis van een heel Mensenleven.”

Clarissa Pinkola Estes

Sprookjes zijn zo oud als de mensheid zelf. Het zijn verhalen die van generatie op generatie wordt doorverteld, soms in een vorm die dichter bij de tijd zit, maar voor wie ervoor openstaat ligt er veel oude wijsheid in verborgen. In het sprookje van ‘het meisje zonder handen’ wordt een beroep gedaan op de veerkracht – je kunt daarbij kijken naar de molenaar (collectief bewustzijn) Zijn rol als molenaar – iemand die graan maalt tot meel – is praktisch en symbolisch of naar de verminking van het meisje. Er zijn genoeg parallellen te vinden in ons eigen levensverhaal.

Doorheen de vele verhalen die ik gehoord heb gaat het vaak over het kwetsbare ‘afgekapt’ worden of niet kunnen omgaan met een afwijkende mening. Veel ‘molenaars’ onder ons hebben er alles voor over de harmonie binnen de groep, het gezin of in de familie te behouden.

Sprookjes bieden inzicht in de zeven fasen die elk mens gaat, ze schilderen die reis en zijn als een deur die zich voor je opent. Je hoeft er enkel de drempel over te stappen.

Doorheen de vele verhalen heb ik opgemerkt dat veel mensen vertellen zoals ze schrijven. Wie andersom begint, nl. met het schrijven komt die lagen op het spoor, het delen en vertellen lucht op maar laat je alleen achter.

Schrijven, echt schrijven, zou ergens bij de schrijver… en bij de lezer een klein, lieflijk litteken moeten achterlaten.
Clarissa Pinkola Estés

Het schrijven van een levensverhaal is helend. Dagboekschrijven, levenslopen in tijden van rouw of herinneringsboeken waar ook beeldmateriaal een plek krijgt zetten de inspiratiekraan open. Om je op weg te helpen is ‘Wie ben ik?’ – de kernvraag in elke autobiografie. Biografiewerk beoogt het herschrijven van het levensverhaal.

In de vele artikelen die nog wel of niet meer op de website staan vind je facetten van deze tijdloze wetmatigheden terug. Dat is net als vermogen om je dingen te herinneren de toonzetting voor hoe je kijkt, leest en leert van je eigen leven. Vergeet niet het artikel over spiegelingen in de biografie erbij te pakken.

Dit is de link: https://wp.me/p2XSLz-3uq

We rijpen zoals je nu begrijpt aan onze vragen. Neem eens de tijd om je vragen op te schrijven. Alleen je vragen bewust maken en dit niet invullen met geleende antwoorden is een kunst waar je veel tijd voor mag nemen. Zo leer je naar je eigen innerlijk te luisteren. Bovendien is het een noodzakelijke voorwaarde voor het ontwaken van de krachten van het hoger zelf in ons (ook wel het hogere lk genoemd, de innerlijke Christus of de geest). Je leert zo over het ritme van je leven en ja, dat heeft een genezende werking. Dat is overigens niet positief denken, dat doet niets. Positief denken dat gericht is op wensen die niet stroken met jouw zielsplan, is niet effectief.

In de afgelopen 15 jaar heb ik veel gedeeld, ook deelde ik sprookjes, mythen en verhalen waaraan je je kunt spiegelen. De gebr. Grimm, Hans C. Andersen, Clarissa Pinkola Estes en Astrid Lindgren. Maar ook wat Campbell en Jung ons leren over de dynamiek van verhalen die van toepassing zijn op het werken aan je eigen biografie. Ook deelde ik kunst, verhalen van schilders en hun afbeeldingen om te zien dat zij niet zomaar iets in de verf zetten, maar iets wilde doorgeven. Stof voor het tijdbeeld en informatief voor het leren van je eigen leven.

Biografisch leren is een methode die gebaseerd is op oeroude kennis over de drie grote fasen in elk mensenleven. Puzzelstukjes, die verbonden worden tot een mozaïek. Ook het schrijfproces wordt zo een relationele kwaliteit, op je verhaal komen biedt je de vrijheid, vooral bij lief en leed, je eigen tradities in het omgaan met het levensverhaal heel persoonlijk in te kleuren met je persoonlijk interpretatie vanzelf. Maar klopt het ook met de wetmatigheden en hoe verhoudt het zich tot karma. Vaak ligt hier de reden om te herschrijven en je verhaal beter te begrijpen.

Enorme processen die gaande zijn en we ons niet bewust waren keren terug in ons bewustzijn. Elke terugblik is immers ook vooruitkijken en andere keuzes maken die beter bij ons passen. Neem van mij aan dat niet de geschiedenis zich herhaalt, maar mensen de geschiedenis herhalen en doe wat je kunt jouw verhaal in het licht te brengen….

imaginatie

Elk fragment dat je op papier zet, is als een stap op weg naar je hart. Het schrijfproces is een oefening die als doel heeft het leren vertrouwen op de wijsheid van je eigen hart. Met pen en papier is het oefenen een reis waarin je onderweg heel goed jezelf leert kennen. Alle biografische wetmatigheden bieden je een bijzonder uitkijkpunt naar de weg die voor je ligt. Meestal wordt de weg pas zichtbaar wanneer je terugblikt op waar je vandaan bent gekomen. Het is jouw verhaal over je verleden, je heden maar ook je toekomst. Dit verhaal blijkt maar al te vaak geen geschiedenis te zijn, maar wel herhaalt wordt. Door jou.

Het schrijfproces vormt zo de weg naar beelden die beginnen op te lichten als innerlijke schilderingen; imaginatie is de opmaat naar inspiratie en intuïtie.

De aan te leren goede gewoonte is om ná het lezen van een artikel je eigen zachte fluisteringen op te schrijven. Met een pen. De artikelen reiken altijd uit naar levensfasen. Levensfasen bezitten een eigen dynamiek en ritme. Welke levensverhalen schrijft je pen over jouw levensscript, wat koester jij aan drijfveren en passies die zichtbaar worden door je herinneringen. Al schrijvende vind je antwoorden die al langer op je liggen te wachten of zullen doorwerken in je binnenste. Dat wordt het rijpen genoemd. Rijpen aan je eigen vragen.

Verlieservaringen blijken bij uitstek de opmaat te zijn voor het bij elkaar rapen van verhalen. Niet alleen bij uitvaarten, ook bij ziekten, een burn-out of bore-out of in werksituaties waar een einde komt aan wat jij mocht bijdragen. Verlieservaringen leren te bekijken vanuit vogelperspectief is gebaat bij het lezen van sprookjes als het ‘meisje zonder handen’

Je dagboek is een plaats waar je dit kunt oefenen en onze weerstanden belangrijke leermeesters – het gaat dan ook niet om goed of fout – het gaat om de diepere betekenis die zich verbergt en lege pagina’s veranderen in een plek van zelfkennis en inzicht. Nog mooier is het als je iemand in je omgeving hebt waar je je verhaal mag delen. Vertel eens….dat is ook de uitnodiging die schuilging achter alles wat ik deelde met jou.

Het levensverhaal is de brug tussen wat was en wat komt, werken aan bewustwording is vanzelf werken aan je toekomst. Overwin je weerstand om in je kinderjaren terug te kruipen. Het kind in jou wil graag vertellen, dit verhaal is zo uniek als je vingerafdruk. Nathalie Goldberg biedt een inspirerende kijk op het fenomeen weerstand. Ze noemt het ‘de wachter voor de poort van je hart, die de juwelen bewaakt’. Een eyeopener voor wie gaat schrijven. Wat is jouw favoriete manier van uitstel?

Het schrijfproces is een oefening. Nathalie Goldberg tips voor het schrijven vanuit je hart

1. Blijf je hand bewegen. (Houd niet even op om de regel die je net hebt geschreven, over te lezen. Dat is tijd rekken en proberen wat je geschreven hebt, in de hand te houden.) 2. Kras niet door. (Dat is redigeren terwijl je schrijft. Zelfs als je iets schrijft wat je niet wilde schrijven, laat je het staan.) 3. Let niet op spelling, interpunctie, grammatica. (Je hoeft zelfs niet binnen de lijntjes van de bladzijde te blijven.) 4. Laat je gaan. 5. Denk niet. Wees niet logisch. 6. Diep het kwetsbare op. (Als er tijdens het schrijven iets beangstigends of rauws opkomt, onderzoek het dan. Waarschijnlijk heeft het veel energie.)

Zo is elk schrijfsel als een schatkist voor kostbaarheden. Ook de fluisterwoorden die je ontvangen mocht. Het is voor mij nu tijd om ergens anders mee verder te gaan. Je kunt wél contact blijven zoeken en delen wat je bezig houdt. Via de mail ontdek je ook het geheim van schrijven en bovendien begint zo de dialoog.

Wens je het goede met dank voor hoe jij je aan mij liet zien!