Het leven loopt zoals het loopt. Loopt het leven wel zoals het loopt?
Een wat kortere tekst of mijmering bij de nieuwe header die ik heb kunnen plaatsen op de website www.fluisteralsjeblieft.nl als opmaat naar de lente-equinox waar licht en warmte van de Zon onze harten kunnen verwarmen en opwarmen voor Nieuw Leven. Weet je welkom en wordt deelgenoot van dat nieuwe wat er ook is.
Uit haar boeken en interviews blijkt dat Hella S. Haasse niet zozeer uit is op gelijke rechten voor vrouwen. Wat ze zoekt is een bewustzijnsverandering waarin we op een nieuwe, andere of zo je wil bewustere manier gaan denken over het vrouwelijke principe in relatie met de band tot de aarde.
Kort samengevat heb ik bovenstaande biografische zinnen van Haasse gelezen en er wat mee geleefd. Beelden van oorlogen waarin alle plat wordt gegooid, olie en vuur etc. zorgen natuurlijk en hopelijk ook bij jou voor het begrijpen dat niet alleen vrouwen en kinderen, maar ook onze moeder aarde gebaat is bij wat meer bewustwording voor wat je aanricht.
Nog maar al te vaak wordt het vrouwelijke principe en dus ook de aarde gelijkgesteld met duisternis, chaos en het vrouwelijke lichaam. De verwoestende krachten kan ik niet verbinden met (wat veel vrouwen huldigen) de zachte krachten. In het gedicht van Henriette Roland Holst schuilt deze zin: Liefde is de zin van ’t leven der planeten….. . ik mijmer nog even verder….
Dat is zo mooi, het zijn immers nog steeds de planeten die ons ordening bieden. De vier seizoenen die ontstaan door de Zon en de baan van de Aarde om de Zon maakt dat wij op 20 maart de lente equinox mogen vieren als opmaat naar het Paasfeest. Op de lente equinox staat de zon exact boven de evenaar en is er evenveel licht en warmte van de zon op beide halfronden.
Dit licht en deze warmte van de Zon ontvangen als levenskrachten in het etherlichaam. Het etherlichaam is een ‘tijd-organisme’ – Tijd hangt sterk samen met ritme en ritme maakt ons ontvankelijk voor het cyclische. Het is merkwaardig dat we graag de zachte krachten omarmen, en toch niet open staan voor het cyclische, dat wat zich elke dag, elk leven in doorheen elke fase herhaalt. Ons dagritme en ons loopritme hebben meer gemeenschappelijk dan we vaak doorhebben en zo ook het werken met de levensloop.
De incarnaties en de tijdperken van de aarde volgen de Planeten te beginnen bij Saturnus, de oude Zon, de oude Maan, de Aarde en Jupiter, Venus en Vulcanus. In het tijdperk van ‘de oude Zon’ kreeg de mens het etherisch lichaam, zo kwam het fysieke lichaam tot leven.
In het biografiewerk is de periode van Venus ongeveer de periode van 14-21 jaar. De derde zevenjaarsfase waarin idealen over Liefde gevoed door de eerste maansknoop vragen geven die je mag samenvatten in de zin: Wat beweegt mij of zoals mijn nieuwe header toont met een afbeelding van Alberto Giacometti over ‘de mens in beweging’.
Wat tot leven komt is ons liefdesvermogen, die maken immers deel uit van de krachten van het etherisch lichaam. We spreken ook wel over energetisch lichaam of levenslichaam, eigenlijk is liefdeslichaam mooier maar natuurlijk net zo ongrijpbaar is de liefde.
In de tijd dat ik hierover liep door te mijmeren werd mij een gedicht van Ida Gerhardt aangedragen. Het zaad dat ligt te slapen, misschien ken je het gedicht en anders kun je het zelf even opzoeken.
Gaandeweg zag ik ook dat iemand als Vasalis in de traditie staan van vrouwen die het recht voor het moederrecht van de aarde en het vrouwelijke in de mens in haar poëzie verwerkte.
Het polaire Tijdperk, het Hyperborese Tijdperk, Lemurië, Atlantis, het na-Atlantische Tijdperk en de tijdperken die nog een nummer hebben, nl. het zesde en het zevende Tijdperk laat zien dat ook Moeder Aarde haar Tijdperken kent met haar cultuurperioden van elk ca. 2100 jaar. Als je straks even terugkijkt naar het vorige artikel (wat ik speciaal voor nu naar boven heb gehaald) zie je dat alles een eigen ritme heeft met al haar herhalingen juist zo kansen biedt voor het vernieuwende waar deze tijd zo om smeekt. De minachting voor de aarde raakt het vrouwelijke op meerdere manieren.
Het besef dat wij mensen geen buitenstaanders zijn van de natuur, maar deel uitmaken van het natuurgebeuren met haar seizoenen zijn aardse processen die in de poëzie als Liefde wordt omschreven, is zo mooi. Het zich ontvouwende Leven gaat in Liefde en naar Liefde….
Wat beweegt jou?
Ons ritmische systeem (ons hart en onze longen) dragen het ontwaken van het ‘ik’ in het sociale leven. Voel die dynamiek en hoe dit van binnen naar buiten gericht is. Of zoals M Vasalis zo prachtig schrijft in haar gedicht Eb: Er is geen tijd. Of is er niets dan tijd?
Als in elke mens, elke man en elke vrouw het vrouwelijk zich inzet de hemel te aarden, zou dat niet de ecofeministische benadering zijn van de poëzie?
© Joke
fluisteralsjeblieft 